ΝΑ και αν γραφτείς, ΝΑ και αν δεν γραφτείς. Έλα πλάκα κάνω.
Χάσε την ώρα σου στο στρουμφομπλόγκ ελεύθερα...



 
ΦόρουμΦόρουμ  Συχνές ΕρωτήσειςΣυχνές Ερωτήσεις  ΑναζήτησηΑναζήτηση  Κατάλογος ΜελώνΚατάλογος Μελών  Ομάδες ΜελώνΟμάδες Μελών  ΕγγραφήΕγγραφή  ΣύνδεσηΣύνδεση  
"" />" />

Μοιραστείτε
 

 ARSEHOLES GROW ON TREES(BUT I M HERE TO TRIM THE LEAVES)

Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
Camilo13
Admin
Camilo13

Αριθμός μηνυμάτων : 3743
Join date : 06/05/2009
Ηλικία : 32

ARSEHOLES GROW ON TREES(BUT I M HERE TO TRIM THE LEAVES) Empty
01102010
ΔημοσίευσηARSEHOLES GROW ON TREES(BUT I M HERE TO TRIM THE LEAVES)

By http://thyshallnotsuck.blogspot.com/

ARSEHOLES GROW ON TREES(BUT I M HERE TO TRIM THE LEAVES) Damaged

Που λετε καθομουν μια φθινοπωρινη νυχτα περσι στο μπαρ ενος εξαρχειακου ροκαδικακιου με τη φιλη μου τη Merrick κι επινα κατι σκουροχρωμο κοιτωντας τη δουλεια μου και χωρις να ενοχλω κανεναν, ωσπου ερχεται και μπαστακωνεται μαζι μας μια παρεα με δυο τρεις φιλους που ο ενας φιλος ξερει τη φιλη μου, ο αλλος φιλος στην αναμνηση μου εχει μονο κεφαλι χωρις προσωπο γιατι μου περασε αδιαφορος, και ο τριτος φιλος ειναι ενας που τον ξερω φατσικα γιατι τον πετυχαινω χρονια στα ροκαδικαδικα και η υποψια οτι με κοιταει παντα καπως γλαρωμενα επιβεβαιωνεται απ’το γεγονος οτι στρογγυλοκαθεται διπλα μου κι ευθυς αμεσως μου πιανει κουβεντα.

Εγω κομματι βαριεμαι και το πρωι εχω κατι σε γυρισμα να κανω και επισης εχω κοψει το τετοιου τυπου φλερτ εδω και χρονια και ειμαι λιγο σαν απλωμενος τραχανας αρχικα, αλλα η ευγενεια που με διεπει με οδηγει να πιασω σμολ τοκ μαζι του ρουφωντας το καλαμακι μου. Τωρα θα νομιζετε οτι ειμαι σαν αυτες τις ξινες γκομενες που παει ο αλλος κι αναμαζευει ολο του το κουραγιο να τους τη μπεσει κι αυτες κανουνε λες και τους μυριζει πριτς και μπερκ, αλλα οχι, εγω δεν ειμαι ετσι. Εγω ειμαι ανθρωπος της χημειας αγαπητοι μου, και σαν κλασσικη γκομενα μεσα σε 10 λεπτα σμολ τοκ εχω ηδη αποφασισει αν ολο αυτο θα καταληξει καπου καπως καποτε σε σαικς ή αν θα σε παραπεμψω σε καποια πιο ορεξατη φιλη μου. Και στη συγκεκριμενη περιπτωση ο δεικτης του ατραξιονμητερ μου λικνιζοτανε εκει καπου στη μεση, και κατι αλλο που πρεπει να ξερετε για μενα ειναι οτι ο συγκεκριμενος μετρητης πρεπει να χτυπησει κοκκινα για να ξεμπουκωσει το καρμπυρατερ μου. Καπως ετσι λοιπον αρχιζω να λεω σιγα σιγα οτι εχω δουλεια το πρωι και σε λιγο θα φυγω και νιαρ νιαρ νιαρ, ενω ο τυπος επιμενει με μια ακλονητη αυτοπεποιθηση οτι θα μεινω να τα πουμε κι αλλο γιατι τωρα που με βρηκε δε μ’αφηνει. Εγω την αυτοπεποιθηση, εστω και τη φαινομενικη, την εκτιμαω πολυ στους ανδρες, κι αυτη του η σταση με επεισε να μεινω. Αυτη και οι ενσωματωμενες στο κρανιο μου φωνες των φιλων μου που επιθυμουν να με αποκαταστησουν. Φανταστειτε εναν ηχο σαν το ουρλιαχτο του Μαμρα στ’αυτια σου να επαναλαμβανει επιβλητικα «LOWER YOUR STANDARDS YOU WILL DIE ALONE LOWER YOUR STANDARDS YOU WILL DIE ALONE». Αυτη ειναι η φωνη των φιλων μου, αλλα ας μην ξεφευγω.

Αποφασιζω λοιπον να μεινω, δεν ειναι και ασχημος ο τυπος και καπως ξερει να τα λεει στο περιπου σχεδον αν εξαιρεσεις τα σπεσιαλ εφε (εγω που λες εχω μπαντα κι εχω βγαλει και δισκο στην αμερικη) και τις κλισε κινηματογραφικες ατακες (εχω κουραστει ν’ασχολουμαι με κοριτσακια, θελω μια γυναικα). Ας του δωσουμε μια ευκαιρια, ας κανουμε μια προσπαθεια, ας προσφερουμε τις υπηρεσιες μας προ μπονους για το καλο της ανθρωποτητας. Καθομαι λοιπον, παιρνω και δευτερο ποτο, μου παιρνει κι ενα τριτο, κατι τα ποτα, κατι η αυτοπεποιθηση που σου τη μπεφτει καποιος με τετοια επιμονη, κατι η νυχτα και η μυρωδια του πρωτοβροχιου, ψηνομαι ν’αρχισω να επεξεργαζομαι το ενδεχομενο του να σκεφτω υπευθυνα το να αναλυσω το πιθανολογικο ποσοστο του να τον παρω σοβαρα, κι εχω σχεδον πειστει. Φευγουν οι φιλοι του, φευγουν οι φιλοι μου, εχουμε μεινει οι δυο μας και μιλαμε, αν μη τι αλλο τουλαχιστον ευχαριστα, εχει περασει κι η ωρα, μου προτεινει να με παει σπιτι, δισταζω αρχικα γιατι δεν ξερω πως οδηγας φιλαρακι και ποιος μου λεει οτι δεν εχεις τιποτα δερματινα και καμια γυαλα με ψαρια στο αμαξι σου, υποκυπτω τελικα γιατι τα ταξι εχουνε ακριβυνει πολυ, ελα νταξει ξεκολλατε, χιουμορ κανω, δεν ειμαι τετοια, τελοσπαντων ξεκιναμε για το σπιτι.

Σ’αυτο το σημειο να σας διευκρινησω ποσες φορες καθ’ολη τη βραδια ο τυπος τονιζε το γεγονος οτι εχει ενθουσιαστει μαζι μου, οτι το χιουμορ μου ειναι καταπληχτικο, οτι ειμαι αληθινη γυναικα και ντομπρα να πουμε και ποσο γουσταρει που δεν ειμαι τυπος που παιζει παιχνιδια γιατι δεν του αρεσουνε καθολου αυτα τα απεχθανεται τα σιχαινεται κανει εμετουλη. Ναι, ηταν περιπου διακοσιες χιλιαδες φανταστικομυριες φορες. Και ανταπεδιδα, οσο μου επετρεπε η ειλικρινια μου.

Ελπιζω να κανατε υπομονη γιατι εδω ερχεται το καλο της ιστοριας. Φτανουμε στο σπιτι, να καπου εδω ειμαι, του λεω, κανει στην ακρη το αμαξι, παιρνει μια ανασα, γυριζει και με κοιταζει μ’αυτο το βλεμμα του ερωτυλου που σιχαινομαι οταν παιρνετε εσεις τ’αγορια αλλα σας το συγχωρω γιατι ξερω οτι δεν εχετε αισθηση του ποσο αστειοι φαινεστε, τον κοιταζω κι εγω μ’αυτο το πολυ εκπαιδευμενο βλεμμα μου που μεταφραζεται σε «ειμαι το πλεημποη μπανι της επαυλης του διαολεα αλλα ταυτοχρονα και πιο γλυκια απο καραμελωμενο ηλιοβασιλεμα», κοιτιομαστε, ξανακοιτιομαστε, και τι γυριζει και μου λεει ο τυπος;

Οχι τι γυριζει και μου λεει;

«Αντε, τα λεμε...»

Σ’αυτο το σημειο ακριβως ακουγεται ενα εικονικο ΖΟΝΓΚ στο κεφαλι μου και αυτοματως ολα τα πιθανολογικα ποσοστα σμπαραλιαζονται και ξερω μετα βεβαιοτητος οτι αυτος ο τυπος δεν εχει καμια ελπιδα να μπει στο βρακι μου ποτε εις τον αιωνα τον απαντα αμην. Χωρις κανενα απολυτως κινητρο να μεινω σ’αυτο το οχημα παραπανω και με παντελη αδιαφορια να με διακατεχει, του χαμογελαω ειλικρινεστατα, ανοιγω την πορτα του αυτοκινητου και του απαντω «Οκ, τα λεμε, θενκς που με εφερες, καλη σου νυχτα» και ονειρευομαι ηδη το τρυφερο μου κρεβατι. Αλλα οχι. Δεν θα τελειωνε τοσο ανωδυνα. Ο τυπος ξαφνικα βγαινει απ’το lover mode και καπως πανικοβλητα και απορημενα με ρωταει:

«Ε... μα... που πας;»

Εδω ηταν που ενιωσα μια παραξενη ενοχληση σα να εχεις συγκαει και να μην μπορεις να κατσεις καλα, το οποιο αργοτερα καταλαβα οτι ηταν θυμος στο πρωταρχικο του αναβραζον σταδιο.

«Εε.. σπιτι μου;;;» τον ρωταω κι εγω αντιλαμβανομενη ταυτοχρονα τη γελοιοτητα της στιχομυθιας μας.

«Μα τι, ετσι φευγεις;» απανταει εκεινος ξαναμπαινοντας στο lover mode τοσο γρηγορα που για μια στιγμη η φατσα του εγινε καπως σαν περιπου οπως θα’ταν ο Τομ Κρουζ σε ανιμε.

Για μια στιγμη νιωθω κατι που εχω να νιωσω απο τοτε που ημουνα πεντε κι ο κολλητος μου ηθελε να μου δειξει τι εχουν τα αγορακια μες στο παντελονι τους. Δεν καταλαβαινα. Κι εγω σπανια δεν καταλαβαινω γιατι ειμαι πιο εξυπνη απο ολους σας. Τι εννοουσε το παλληκαρι; Τι ακριβως συνεβαινε εδω; Μηπως αποκοιμηθηκα σε καποιο σημειο κι εχασα ενα κομματι της συζητησης; Μηπως τωρα οπου να’ναι ο εγκεφαλος θα μου ξηγηθει ντεζαβου που θα σημαινει οτι καποιο γραναζι κολλησε; Τι εννοει;

«Τι εννοεις;» τον ρωταω.

«Τι, ετσι απλα φευγεις;» συνεχιζει ακαθεκτος την ακαταλαβιστικη φεγγαρογλωσσα του.

Αποπειραττομαι να λυσω το μυστηριο. Ανατρεχω λιγα δευτερολεπτα πριν. Παρκαραμε, δεν εσβησες τη μηχανη, μου’πες τα λεμε, σου’πα τα λεμε, ανοιξα την πορτα... ναι τα εχω κανει ολα σωστα, δεν εχω ξεχασει κατι.

«Μα...» συνεχιζει ο δικος σου, «πρεπει να δωσεις ενα πρασινο φως για να σου πω κατι παραπανω».

Εχω μπερδευτει πραγματικα πολυ. «Ηθελες να μου πεις κατι και σ’εκοψα;» ρωταω.

«Δεν ξερω...» μου απανταει. «Μπορει και να θελω. Εσυ θες;».

Αρχιζω και υποψιαζομαι οτι ολα αυτα εντασσονται στον κωδικα επικοινωνιας αυτων που συνηθιζουν να επιδιδονται στο φλερτ σε μορφη σπορ. Αρχιζω να καταλαβαινω, το μεγαλο μυστικο μου αποκαλυπτεται, εχω να κανω με καποιον που συνηθιζει να βγαινει με 15χρονες στις οποιες η ατακα «τα λεμε» λειτουργει με καποιο τροπο διεγερτικα γιατι οι 15χρονες εχουνε γεννηθει μετα το 90 κι οποιος εχει γεννηθει μετα το 90 δεν εχει ψυχη οπως ολοι ξερουμε γι’αυτο και μοιαζουν ολες λες κι εχουν μπει στο πλυσιμο αλλα ας μη ξεφευγω, σε καποιο αλλο συμπαν μακρια απ’το δικο μου, σ’αυτον το νεο κοσμο στον οποιο η υπεργαλαξιακη λογικη μου δεν εχει θεση, το «τα λεμε» ειναι καποιου ειδους ατυπη προσκληση, ειναι στρατηγικη κινηση δηθεν απαθειας σ’ενα παιχνιδι ρισκου και αγωνιας, ω θεοι, ο τυπος αυτη τη στιγμη με φλερταρει! Μου κανει ματακια! Μου το παιζει δυσκολη! Ω Τζεχοβα που παει αυτος ο κοσμος;;; Ποσο εχουμε χασει τους ρολους;;; Θυμος, μισος, μενος ξεχειλιζουν απο μεσα μου. Πρεπει να αντεπιτεθω. Πρεπει να σταματησει αυτη η γελοιοτητα επιτελους, οι αντρες δεν πρεπει να τη βγαζουν καθαρη με τετοιες αναξιες τσαχπινιες. Θολωσε το ματι μου. Δεν υπηρχε γυρισμος πια. Επρεπε να το κανω.

«Να σε ρωτησω κατι;» του ψιθιριζω συνομωτικα. Γερνει προς το μερος μου ακομα με αυτη τη φατσα, αυτη τη γελοια φατσα την οποια ειμαι σιγουρη πως θα παιρνει ακομα και κατα τη διαρκεια του σεξ, γιατι αυτοι οι τυποι δεν ξερουν να χρησιμοποιουν το αουτ οφ καρακτερ γιατι τους επεσε και χαλασε οταν ητανε μικροι.

«Ναι, οτι θες» μου απανταει.

«Μηπως εισαι αδερφη;»

Ο τυπος παγωνει. Μια υποψια χαμογελου παει να κρεμαστει απ’τη μια γωνια των χειλιων του κι αμεσως ξαναμαζευεται πισω σε μορφασμο. Τωρα ειναι αυτος που δεν καταλαβαινει, νομιζει οτι του εχω κανει καποιο καλαμπουρι που δεν εχει πιασει ακομα, ξαναπαει να χαμογελασει, «Ε; Τι; Τι εν...»

«Λεω, μηπως εισαι αδερφη. Ξερεις... πουστης. Γκεη.»

«Μα... εγω... δεν...» ψελλιζει ανημπορος ν’αντιληφθει τι συμβαινει. Περναει κατευθειαν στην αμυνα. «Μα... εγω... δεν ηξερα αν επρεπε να πω κατι παραπανω... θελω να πω... δεν μου εχεις δωσει το πρασινο φως...»

«Ποιο πρασινο φως ρε φιλαρακι;;» απανταω καπως υψηλοφωνα, «Δεν εχεις ξαναφλερταρει γυναικα στη ζωη σου; Καθομαι ολο το βραδυ μαζι σου και λεω παπαριες, ακομα και αφοτου φυγουν οι φιλοι μου, σ’αφηνω να με φερεις στο σπιτι μου, τι αλλο πρασινο φως θες δηλαδη για να πεις κατι παραπανω απο ‘τα λεμε’;; Εκτος κι αν δεν εχεις ξαναβγαλει ποτε γκομενα στη ζωη σου. Εκτος αν εισαι αδερφη να πουμε. Τι σκατα, δεν ξερεις να φερθεις;» Ολοι οι κανονες καλης συμπεριφορας την εχουν κανει απ’την καμιναδα, ειμαι τοσο θυμωμενη, οχι μ’αυτον, μ’ολη αυτη την αηδια, τα παιχνιδακια, τους ατυπους κωδικες του φλερτ που μας επιβαλλουν οι ηλιθιες ρομαντικες κομεντι, που εχει καταντησει μια κακογραμμενη αφανταστη παρωδια αντι για ενα ειλικρινες ομορφο διαχυτο κι αυθορμητο ιντεραξιον μεταξυ ανθρωπων που ελκονται. Κανεις δεν μπορει να με σταματησει τωρα, ολο αυτο θα καταληξει σε ΛΟΥΤΡΟ ΑΙΜΑΤΟΣ! «Δηλαδη το ‘τα λεμε’ ειναι για να μη μας κακοφορμισει το στατους ρε φιλαρακι; Φυγε, οχι κατσε περιμενε, αχ δεν ξερω, πες εσυ, οχι θα σου πω εγω, δεν ξερω ναι οχι ισως μπορει; Δεν ξερεις να φερθεις ΣΑΝ ΑΝΤΡΑΣ;;»

Και τοτε ο τυπος παιρνει ενα αποφασιστικο βλεμμα και κανει την απολυτη κινηση ερωτικης κομεντι. Πανω στο παθος του καταιγισμου των προσβολων μου, που στη δικη του γλωσσα σημαινει εκρηξη της λιμπιντο μου προς το μερος του και σαφη επιθυμια μου να με αποστομωσει με το βαρος της στοιβαροτητας του ανδρισμου του, με αρπαζει απ’το σβερκο και παει να με φιλησει χολιγουντιανα.


Και τρωει μια σπρωξια που παραλιγο να του κοπανησει το κεφαλι στο τζαμι. «Τωρα τι νομιζεις οτι κανεις;» τον ρωταω.

Με ξαναματακοιταει με αγωνια κι απορια. «Μα... νομιζα πως αυτο ηθελες...»

Σ’αυτο το σημειο τον λυπαμαι λιγο. Ο τυπος ειναι χοπλες. Δεν θα καταλαβει ποτε, γιατι αυτο το κολπο επιανε παντα μεχρι τωρα, δεν θα μπορεσει να κατανοησει ποτε πως και γιατι απετυχε παταγωδως σε μενα.

«Υπαρχουν πολλα πραματα που μπορεις να πεις και να κανεις αναμεσα στο πρασινο και στο κοκκινο φως ρε φιλε,» του απανταω σοβαρα «κι ειναι ωραια πραματα κι ειναι κριμα που δεν τα ξερεις. Για να σου φερω ενα παραδειγμα,» συνεχιζω και παιρνω στα χερια μου το κινητο του απο το ταμπλο του αυτοκινητου, «χαρηκα πολυ που τα ειπαμε, η γνωριμια ηταν ενδιαφερουσα και αν θελησεις να με ξαναδεις, αυτο ειναι το τηλεφωνο μου (πληκτρολογωντας τον αριθμο μου), αυτο ειναι γυναικα με αρχιδια (δειχνοντας εμενα), κι αυτο ειναι ενας πουστησγκεη (δειχνοντας αυτον). Καλη σου νυχτα!»

Και βγηκα απο τ’αμαξι παιρνοντας το δρομο για το σπιτι μου.

Τωρα θα μου πειτε ολοι οτι ημουν φριχτη και σκληρη μαζι του, και εγω αυτο ελεγα στον εαυτο μου την επομενη μερα κι ενιωθα αλυπητες ενοχες γιατι δεν εχω ξαναφερθει ποτε ετσι σε αντρα, οσο μαλακας και να ητανε, εκεινο ηταν ενα παρορμητικο ξεσπασμα αγανακτισης, δεν ημουν στ’αληθεια θυμωμενη μαζι του αλλα ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ και την πληρωσε αυτος ο καημενος κι ητανε κριμα γιατι ητανε ενας κι ημουν παντοδυναμη. Αλλα, οι τυψεις μου εμελλαν να διαλυθουν συντομα και η συνειδηση μου να λαμψει πεντακαθαρη σαν το πανι που σκουπισε τον ιδρωτα του Χριστουλη. Γιατι ξερετε τι εκανε ο τυπος την αλλη μερα;;;

Μου εστειλε μηνυμα!! Ω ναι. Μου εστειλε ενα ρομαντικιζον καλημερισμα με το οποιο μου ανελυε ποσο ωραια περασε χθες μαζι μου και οτι κι αν ειπαμε μια κουβεντα παραπανω ηταν παρεξηγηση και το ποτο κι η περασμενη ωρα και οτι πολυ θα ηθελε να το επαναλαβουμε. ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕ. Και γιατι ολοι θελετε μια καριολιτσα να σας ευνουχισει για να μην χρειαζεται ν’αναλαμβανετε ευθυνες. Γιατι τοσα χρονια φερομαι ευγενικα κι ειλικρινα και παιρνω τ’αρχιδια μου, και μια φορα που φερθηκα σαν αυτο το μπερδεμενο ανδρεικελο με τις φονικες ψυχασθενεις ορμονες που θεωρειτε ολοι ως «γυναικα» στη σημερινη εποχη, πηρα σεβασμο δεος και καψουρομηνυμα! Γιατι τετοιοι ειστε!

Γιατι τετοιοι ειστε, κι εγω ως γνωστον σας υπερασπιζομαι παντα γιατι εμεις ειμαστε χειροτερες, και θα συνεχισω να σας υπερασπιζομαι εφοσον συνεχισετε κι εσεις να φερεστε σαν αντρες και οχι σαν εμας, γιατι τη μερα που θα χαλασετε ολοι θ’ανεβω σ’ενα βουνο και θα κατακεραυνωσω την ανθρωποτητα.

Διοτι εγω πιστευω στην ανισοτητα των φυλλων και στην φυσικη υπεροχη σας, και πανω σ’αυτο μπορω ανετα να επιχειρηματολογησω με πρωτο και καλυτερο επιχειρημα το οτι ειμαστε ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ κι αμα ο θεουλης ηθελε να μπορουμε να κανουμε ο,τι κι εσεις δε θα εφτιαχνε τον εγκεφαλο μας σαν λαβυρινθο πακμαν οπου ολα συνδεονται χαοτικα. Το ξερετε οτι ο αντρικος εγκεφαλος ειναι μια καλοταξινομημενη αρχειοθετημενη αποθηκη με πολλα αδεια κουτια μαλιστα, ενω ο γυναικειος ειναι σαν εκρηκτικος μηχανισμος με χιλιαδες καλωδια που συνδεουν τα παντα μεταξυ τους και τροφοδοτουνται απο μια αστειρευτη οικολογικη πηγη ενεργειας που λεγεται ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ και σουλατσαρει απο το δεξι στο αριστερο ημισφαιριο σαν χαμενος τουριστας στο νησι του Πασχα; Το ξερετε οτι οι γυναικες εχουμε μεγαλυτερο και πιο βαθυ μεταιχμιακο στεφανιαιο συστημα φτιαγμενο για να μπορουμε να ξεφουρνιζουμε ολη την ωρα πως αισθανομαστε για το καθε τι, απο το οτι κοιταξες τον κωλο της διπλα μεχρι το πως νιωθουμε για την οδοντοβουρτσα μας, και αυτο ευθυνεται για ολες τις ορμονικες διαταραχες μας και μας κανει να θελουμε ν’αυτοκτονησουμε 3 φορες συχνοτερα απο σας; Και τελικα το ξερετε οτι εσεις καταληγετε να πεθαινετε απο αυτοκτονια 3 φορες πιο συχνα απο μας; Και ξερετε γιατι; Γιατι ακομα και σ’αυτο ειμαστε αχρηστες! Αλλα εμας μας φταιει το μπρεην φανξιον μας, εσας ποια ειναι η δικαιολογια σας; Γιατι εχετε γινει σα κοριτσακια;

Μου τσαμπουνατε ολοι συνεχεια οτι οι γυναικες εχουνε χαλασει και η θεση της γυνης ειναι στην κουζινα υπακουη αλλα που να βρεις τετοια σωστα θυληκα τη σημερον ημερα που εχει γεμισει η γης πουτανες; Και γω θα σας πω, δεν εχω κανενα προβλημα φιλε μου να καθομαι ολη μερα να μαγειρευω ωραια φαγια και να ομορφαινω το σπιτακι μου να λαμποκοπαει και να σου’χω τις παντοφλες ετοιμες καθως αραζω στον καναπε μου βλεποντας σαουθπαρκ, ενω εσυ θα εισαι ολη μερα σ’ενα γραφειο/γιαπι/φορτηγο μ’ενα μαλακα πανω απ’το κεφαλι σου να σε διαταζει και να σου σπαει τ’αρχιδια, αλλα θα σ’αρεσει αυτο; Ή θα μου ζητησεις να σηκωθω να πιασω δουλεια να συνεισφερω; Οταν γυρνας θα μου καρφωνεις τα ραφια και θα μου φορμαρεις τον υπολογιστη και θα μου φτιαχνεις το αυτοκινητο; Θα ξερεις να φερεσαι σαν αντρας, ωστε να παρω κι εγω το ρολο μου σοβαρα και να’μαι δουλα στην κουζινα και πουτανα στο κρεβατι;

Εγω φιλε μου πιστευω στην ανισοτητα ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΣΥΜΦΕΡΕΙ. Γιατι σ’εσενα ο καλος δημιουργος εδωσε μουσκουλα και περιφερικη οραση πως σκατα τη λενε και πρακτικο μυαλο για να βγαινεις να κυνηγας ολη μερα σα μαλακας βουβαλους να μου τους φερνεις να τρωω και να φτιαχνω φορεματα. Εμενα μου εδωσε οσφρηση για να αναγνωριζω ποια παιδια ειναι τα δικα μου και ποια μπασταρδακια των αλλωνε που χεστηκαμε γι’αυτα, και για να ξεχωριζω τα σωστα χορταρια να ριξω στη χυτρα να νοστιμισει ο βουβαλος. Κι εγω ακομα και στη σημερινη εποχη ειμαι ικανη να κανω τη δουλεια μου, εσυ εισαι ικανος να κανεις τη δικη σου;

Ή εχεις καταντησει να μενεις με τη μανα σου μεχρι τα 30 και να χρειαζεται να πας στρατο για να μαθεις να στρωνεις ενα κρεβατι; Που ειναι η ανεξαρτησια σας, που ειναι ο αντρισμος σας; Και μη μου πειτε οτι ειναι που αγαπατε πολυ τη μαμα σας και δεν θελετε να την αποχωριστειτε, γιατι αμα την αγαπουσατε θα την αφηνατε ησυχη να ζησει ξεκουραστα το υπολοιπο της ζωης της γιατι εχει σιχαθει να σας πλενει τα σωβρακα κι ας μη σας το λεει.

(ανεκδοτο: πως ξερουμε οτι ο Χριστος ηταν σιγουρα ελληνας; εμενε με τους γονεις του μεχρι τα 30, εκανε τη δουλεια του πατερα του, η μανα του νομιζε πως ο γιος της ειναι θεος, αυτος νομιζε πως η μανα του ειναι παρθενα, και πηγε κι ερωτευτηκε μια πορνη)

Την αρρενωποτητα σας τη θυμαστε μονο κατι ασχετες στιγμες που συνηθως εχουν να κανουν κατι με τα οπισθια σας και τα δαχτυλα μας. Οταν ερχεται το ξεκωλλο στο μπαρ και σας ξερογλειφεται σαν Βαβυλωνια Πορνη, δαγκωνετε το καλαμακι σας και της κανετε τσαχπινιες, αντι να φτυσετε μες στο στομα της και να πατε σαν αντρες να την πεσετε σε καμια αληθινη γυναικα μπας και νιωσετε μια φορα κυριαρχος και νικητης χωρις να κραυγαζετε σαν γοριλλες μπροστα σε μια τηλεοραση γιατι νικησε μια ομαδα αγνωστων σ’ενα ηλιθιο αθλημα, ή να σκοτωνετε στρατιωτες και ξωτικακια μπροστα σε μια οθονη για να νιωσετε οτι η υπαρξη σας δεν εχει ευτελιστει εντελως.

Γιατι, θα το ξαναπω, ο αντρας ειναι ο αντρας κι ο αντρας ειναι ο κυνηγος. Και ξερω οτι και γι’αυτο εμεις φταιμε γιατι εχει γεμισει ο κοσμος πουτανες, αλλα παρτε τα πραματα στα χερια σας! δεν ειναι η δικη μου η θεση να παλεψω στηθος με στηθος με ολες τις πατοζες που κυκλοφορανε για να προλαβω να καβατζωσω πρωτη τον αντρα τον καλο. Αυτο ειναι ανωμαλο, αντιφυσικο και ακομα χειροτερα, ειναι ανοητο. Ειναι η δικη σας θεση ως αρσενικα να ξεχωρισετε απ'ολο το συφερτο της αγελης το θυληκο που επιθυμειτε και θεωρειτε οτι εχει τα γονιμοτερα καπουλια και να το απομονωσετε ετσι ωστε να το αποπλανησετε με οποιοδηποτε τροπο θεωρειτε εσεις «κυνηγι». Δεν ειπα να της βαρεσετε το ροπαλο στο κεφαλι να μεινει ξερη. Το κυνηγι στη σημερινη εποχη μεταφραζεται στη λεξη «πρωτοβουλια». Παρτε πρωτοβουλιες. Διεκδικηστε. Μυαλογαμηστε. Καντε το παγωνι, ανοιξτε τα φτερα σας κι εντυπωσιαστε μας. Και κυριως, αν και οταν το κανετε, finish the fucking job!

Μη γινεστε δουλοπρεπεις καρικατουρες που αρκουνται στο παιχνιδι για χαρη του παιχνιδιου και στην αεναη προσμονη και αποφευγουν τους μπελαδες της ιδιας της εκπληρωσης! Φανταστειτε ενα λιονταρι να τρεχει πανω κατω σ’ολη τη ζουγκλα να πιασει τη γαζελα, κι εκει που την εχει γονατισμενη και μισοξεψυχισμενη κατω απ’την πατουσα του να βαριανασαινει και να το παρακαλαει με τα μπαμπι ματια της να την αποτελειωσει, να γυρισει το λιονταρι και να πει «μπα... βαριεμαι... που να μπλεκουμε τωρα, πονανε και τα ουλα μου... δεν πειναω και πολυ...» και να κανει μεταβολη να φυγει. ΠΟΣΟ ΓΚΕΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ;;;

Γιατι αυτα κανετε! Ξεκωλονεστε στο εφε κι οταν ερχεται η στιγμη της αληθειας αρχιζετε τα αχ βαχ ειμαι πληγωμενος δεν ξερω σιγουρα ισως ναι θελω αλλα δεν ειναι η καταλληλη στιγμη οχι ισως κατσε το παιρνω πισω δεν ηθελα να πω αυτο δεν ξερω ασε με. Αυτα κυριοι μου ειναι δικες μας δουλειες! Θελετε να μας φατε το βιος;;; Θελετε να καταντησουμε να σας πηδαμε εμεις αντι να μας πηδατε εσεις;; Αυτο που κανετε θα σας γυρισει μπουμερανγκ, εγω σας το λεω.

Και για να κλεισω (επιτελους), μερικες φορες βλεπω κατι αντρες που ειναι αντρες και τιμανε τα παντελονια που φορανε και ξερουνε να φερονται και τους καμαρωνω και νιωθω πολυ βαρυ ενοχικο που ειμαι γκομενα, αλλα αυτοι οι αντρες συνηθως δεν ειναι γκομενοι μου κι αυτο ειναι το προβλημα. Καταλαβατε;!

Αλλα ολοι εσεις που ντροπιαζετε τον εναρετο ανδρισμο σας κι εχετε αποκυρηξει τα συρρικνωμενα αγουρα δαμασκηνακια που εχετε γι’αρχιδια μες στο παντελονι σας, σταματηστε να μου προτασσετε το θεληματικο σας πηγουνι γιατι ενα λακκακι δεν σας κανει αντρα, ασε που με κανει να θελω να του φορεσω πανα γιατι μοιαζει με μικροσκοπικο κωλο.

Του κωλου!!


(Ποσα ορθογραφικα εκανα μεσα στο παραληρημα μου ενας κωλος ξερει μονο)

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://smurfs-blog.com
Μοιραστείτε αυτή τη δημοσίευση στο: diggdeliciousredditstumbleuponslashdotyahoogooglelive

ARSEHOLES GROW ON TREES(BUT I M HERE TO TRIM THE LEAVES) :: Σχόλια

Κανένα σχόλιο.
 

ARSEHOLES GROW ON TREES(BUT I M HERE TO TRIM THE LEAVES)

Επιστροφή στην κορυφή 

Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
 :: Blog-
Μετάβαση σε: