ΝΑ και αν γραφτείς, ΝΑ και αν δεν γραφτείς. Έλα πλάκα κάνω.
Χάσε την ώρα σου στο στρουμφομπλόγκ ελεύθερα...



 
ΦόρουμΦόρουμ  ΑναζήτησηΑναζήτηση  ΕγγραφήΕγγραφή  ΣύνδεσηΣύνδεση  
"" />" />

Μοιραστείτε
 

 Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ.

Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
pounentis
Στρουμφοκοινωνικός
Στρουμφοκοινωνικός
pounentis

Αριθμός μηνυμάτων : 572
Join date : 08/02/2011

Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ.   Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Icon_minitimeΣαβ Οκτ 29, 2011 4:57 am

Εχω κανει κι εγω καποιες απόπειρες να γράψω εδω και καιρό, και το πήρα απόφαση να παρουσιάσω στο φόρουμ την τελευταία δημιουργία ο θεός να την κάνει. Το θεμα διαδραματίζεται σε εναν κόσμο φαντασίας εμπνευσμένο απο τις ατελείωτες ώρες D&D που έπαιζα στα νιάτα μου. Οι ονομασίες τοποθεσιών και μερικών χαρακτηρων είναι κλεμένες γιατι βαριόμασταν να ψάχνουμε όταν παίζαμε. Κανενας απο το διήγημα δεν είναι χαρακτήρας παίκτη, ούτε εχει παιχτεί ποτε. Είναι απλά ενα διήγημα σε έναν άλλο κόσμο όπως το φαντάστηκα εκείνη την ώρα.

Υ.Γ. Όποιος έχει κάνει DM δε θα στερέψει ποτέ απο ιστορίες να λέει στα παιδιά του.
Υ.Γ.2 Είναι κατοχυρωμένο.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
pounentis
Στρουμφοκοινωνικός
Στρουμφοκοινωνικός
pounentis

Αριθμός μηνυμάτων : 572
Join date : 08/02/2011

Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ.   Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Icon_minitimeΣαβ Οκτ 29, 2011 4:58 am

Πως γινηκαν τα πράματα 2.

Αντί για πρόλογο.
Ήταν ο Danzel, ένας νεαρός 17 χρονων και κάτι που δε γνωρισε ποτέ πατέρα. Ήταν ένας ανησυχος νέος, που το αίμα του έβραζε. Δεν είχε ζήσει αυτά που διηγούνταν οι παλαιοί, τις μάχες του Athas με τους δράκους και τους μάγους και τα αμέτρητα όρκ, τους απέθαντους που σηκωθηκαν βρωμεροί να ξαναζήσουν και να καταστρέψουν, τους μινόταυρους, τους ανθρώπους-αλιγάτορες, τους νερένιους και ότι προσπάθησε να καταστρέψει τον πολιτισμό λιγο πρίν γενηθεί. Τον συνέπερναν όμως πάντα οι ιστορίες αυτές, και πάντα τις άκουγε με μεγάλο ενδιαφέρον. Δεν ήταν τυχαίο οτι στα 15 του χρόνια κατατάχτηκε σαν μαθητευόμενος στο επίλεκτο σώμα του Athas, τους pathfinders. Ήταν υπερβολικά γεροδεμένος, τόσο γεροδεμένος που δεν έμοιαζε για 17χρονος, αλλα για μεγάλος άντρας. Έτσι δεν αμφέβαλε κανένας όταν ο στρατός του Athas τον δέχτηκε σαν μαθητή. Ο Danzel είχε εκπαιδευθεί επαρκώς με τα όπλα, αλλα το μεγάλο του ατού ήταν η χρήση της ασπίδας. Ήταν λές και το είχε έμφυτο. Πολύ δύσκολα κάποιος θα κατάφερνε να του επιφέρει χτυπημα όταν ο Danzel κρατούσε ασπίδα στην προπόνηση, ούτε κάν οι εκπαιδευτές του. Καιρό με τον καιρό στην ακαδημία, ο Danzel τοποθετούνταν στην κορυφή του επιθετικού τριγωνικού σχηματισμού λόγο της ικανότητας του αυτης, αλλα και λόγω της δυναμης του, που του επέτρεπε να κρατά μακρύ σπαθύ, μακρύτερο και βαρύτερο απο των υπολοίπων και να το χειρίζεται ικανοποιητικά. Λόγω της τοποθέτησης του αυτής, έγινε γρήγορα γνωστός στα αγόρια της ακαδημίας, και ιδιέταιρα δημοφιλής. Σύντομα ήταν ο άτυπος αρχηγός των αγοριών, αυτός που όλοι είχαν εμπιστοσύνη και βασίζονταν στις δύσκολες ώρες. Και ο Danzel ήταν χαρούμενος που αναλαμβάνε πρωτοβουλίες ανάμεσα στα αγόρια.
Ήταν μια μέρα του χειμώνα του έτους 21 μετα τη νέα γένηση, μεσημεράκι, ο ήλιος είχε περάσει τα μισά του ουρανού και η ημέρα της προπόνησης στην ακαδημία έφτανε στο τέλος. Πρίν να αφεθούν ελεύθερα τα αγόρια της ακαδημίας, ο εκπαιδευτής τους κάλεσε σε πλήρη σχηματισμό και με μεγάλη σοβαρότητα τους είπε:
-Προσό....χη! Κύριοι, είστε πιά άντρες. Δεν υπάρχει λόγος να σας κρατούμε εδώ στην ακαδημία άλλο. Πρέπει να ετοιμαστείτε σιγά σιγά για να δοκιμαστείτε, και να ξέρουμε όλοι αν θα πάρετε το σπαθί και το άλογο που έχει να σας προσφέρει η βασίλισσα και να υπερετείτε κανονικά στο σώμα σαν μέλη του τάγματος, η αν τα 2 χρόνια που περάσατε εδω μέσα ήταν ενα χάσιμο του χρόνου μου. Σε μία εβδομάδα θα ξεκινήσει η προσωπική εξέταση του καθενός. Σε δέκα ημέρες η εξέταση της διμοιρίας. Εκεί θα αποφασιστεί αν θα μπείτε στο σώμα η αν θα πάτε σπίτι σας. Ότι μάθατε μάθατε, γι αυτό αυτην την εβδομάδα δεν θα έχουμε εκπαίδευση. Μην με απογοητεύσετε. Ημι....ανασσσσ.
Στα μάτια του Danzel πετάχτηκε μια σπίθα. Η καρδιά του έκανε μια τούμπα. Έφυγε όλο χαρά απο την ακαδημία για το σπίτι. «Θα το πώ στη μάνα» σκέφτονταν στο δρόμο...


Τα άσχημα νέα.
Έφτασε στο σπίτι ο Danzel και βρήκε τη μητέρα του στο λιπόθυμη στο πάτωμα. Αμέσως έτρεξε στο πλάι της, την σήκωσε στα δυό του χέρια και την απίθωσε στο κρεβάτι της. Η Markella ήταν γυρω στα 35-40, μαυριδερή αλλα πανέμορφη γυναίκα, που απο όταν γεννησε τον Danzel αρνήθηκε να δεχθεί αλλον άνδρα στο πλάι της.
-Μάνα, της φωναξε ο Danzel ξανα και ξανά, αλλα εκείνη ήταν εντελώς αναίσθητη. Ο Danzel βγήκε έξω απο το σπίτι και έβαλε τις φωνές. Δύο φρουροί της πόλης ήρθαν στο πλάι του σύντομα και ο Danzel τους ζήτησε ευγενικά να φωνάξουν βοήθεια απο έναν γιατρό η απο έναν ιερέα. Μεχρι να έρθει ο γιατρός τίποτα δεν άλλαξε. Ο Danzel είχε ξεχάσει εντελώς τα νέα που είχε να πεί στη μητέρα του. Τα μάτια του είχαν θολώσει, τα χέρια του έτρεμαν, η καρδιά του χτυπούσε δυνατά και παρόλη την εκπαίδευση που είχε περάσει, δεν μπορούσε να ελέγξει τους παλμούς της. Στο μυαλό του πέρναγε η σκέψη οτι θα την έχανε, ομως τη σκέψη αυτή την απέβαλε γρηγορα ξανά και ξανα. Ήταν ο μόνος άνθρωπος που είχε, και δεν ήθελε να σκέφτετε οτι κατι κακό θα της συνέβαινε.
Έφτασε ο γιατρός, κλείστηκε στο δωμάτιο μαζί της, και σε λιγη ώρα η πόρτα άνοιξε. Η Markella είχε συνέλθει, αλλα τα νέα που είχε ο γιατρός για τον Danzel ήταν άσχημα. Τους άφησε λιγο μόνους, και μετά κάλεσε το Danzel να μιλήσουν ιδιαιτερως. Του είπε:
-Γιέ μου η μητέρα σου είναι πολύ άρρωστη. Η πιθανότητες να αναρρωσει είναι πολύ μικρές. Θα είναι ίσως συνετό να περιμένεις μέχρι και τα χειρότερα. Λυπάμαι...
Ο Danzel σφίχτηκε για να μην κλάψει. Απο το μυαλό του πέρασαν πολλά πράγματα αστραπιαία. Τα λογικά του ταράχτηκαν. Σκέφτηκε μέχρι και να στραγγαλίσει το γιατρό για τα μαντάτα που του έφερε. Συνέτισε τον εαυτό του συντομα, ευχαρίστησε το γιατρό, και πρίν τον διωξει ευγενικά του ζήτησε αν είναι ευκολο να καλέσει έναν εξομολογητή ιερέα στο σπίτι. Ο γιατρός συμμερίστηκε τη θλίψη του και τον διαβεβαίωσε οτι θα το έκανε.
Μπήκε ο Danzel στης Markella την κάμαρα. Αυτή τον κοίταζε στα μάτια καθως προχωρούσε προς το σκαμνί δίπλα απο το προσκεφάλι της. Πρίν κάτσει καλα καλα, σα να βιαζόταν και η ίδια, του είπε με κομένη ανάσα:
-Δεν αρρωστησα τωρα γιέ μου, είμαι άρρωστη πολύ καιρό.
-Γιατι δε μου το’πες μανα? την ρωτησε εκείνος.
-Δεν ήθελα να στενοχωριέσαι γιέ μου, του απάντησε αυτή. Και πρίν προλάβει ο Danzel να διαμαρτηρηθεί αυτή τον διέκοψε.
-Υπάρχει ένα ζήτημα που πρέπει να γνωρίζεις, του είπε. Είχα υποσχεθεί στον πατέρα σου να σου μιλήσω γι αυτό μόλις θα έκλεινες τα 21 σου χρόνια, αλλα πιστεύω πως πρέπει να γίνει τωρα...
Τα μάτια του Danzel άνοιξαν διάπλατα. Πάντα όταν ρωταγε για τον πατέρα του, αυτή απέφευγε να απαντησει. Τωρα ήταν η ωρα να μάθει αυτό που πάντα ήθελε. Η Markella είπε σιγανα...
-Να τιμάς το Athas,να μην αμφισβητείς τους νόμους του, να υπηρετείς το βασιλιά του, να υπερασπίζεσαι τους κατοίκους του, να προστετεύεις τους αδικημένους, να είσαι πρότυπο για την κοινωνία και να κρατάς με υπερηφάνια το σπαθί μας.
Ο Danzel την κοίταξε απορρημένος.
-Αυτά ήταν τα λόγια του πατέρα σου για σένα, την τελευταία φορά που τον είδα, είπε αυτη. Ετοιμαζόταν για μάχη, και είχε το προαίσθημα οτι δεν θα επέστρεφε. Ησουν ακόμα στην κοιλιά μου τότε, ολοκλήρωσε.
Ο Danzel έμεινε ασάλευτος να την κοιτάει με απορία.
-Δηλαδή, είπε, ο πατέρας μου δεν ήταν ένα απληστο γουρούνι που με παράτησε στην κούνια μου?
-Αγόρι μου, του είπε εκείνη, ο πατέρας σου ήταν ο πιο γλυκός, ο πιο καλόκαρδος, ο πιο ρωμαλέος άνθρωπος στον κόσμο. Είχε την ικανότητα να δαμάζει τα πλήθη των ανθρώπων, να κατευνάζει το θυμό τους, να τους δίνει ελπίδα για ένα καλύτερο αυριο. Ήταν αυτός που οι ανθρωποι επέλεξαν να υπηρετήσει το Athas στους δύσκολους καιρούς σαν επιτροπος του θρόνου, ήταν αυτός που επέλεξαν οι θεοί να αντιμετωπίσει τον μεγαλύτερο εχθρό του Athas σε μονομαχία, και να τον νικήσει.
Ένα δάκρυ ξεπρόβαλε στην άκρη του ματιού του. Για πιο λόγο άραγε μαθαίνει όλα αυτά τωρα? Για πιο λόγο δεν έμαθε την ιστορία της γενιάς του? Για πιο λόγο είχε λάθος άποψη για τον πατέρα του όλα αυτα τα χρόνια? Ξαφνικά το βλέμα του φωτίστηκε.
-Είναι αυτός για τον οποίον τραγουδούν οι βάρδοι? ρωτησε όλο απορία.
-Ναί, του απάντησε εκείνη.
-Είναι αυτός μου μεταμορφώθηκε σε δράκο χρυσό? ξαναρωτησε.
-Πολλά πράγματα είπαν οτι συνέβησαν εκείνη την περίοδο γιέ μου, απάντησε αυτή. Δεν πίστεψα στιγμή τιποτα απο όσα μου είπαν για να μειωσουν τη θλίψη μου. Πιστεύω πως ο πατέρας σου σκοτωθηκε στη μάχη αφού σκοτωσε αυτόν που είχε να σκοτωσει.
Ο Danzel έμεινε σκεφτικός για λίγο. Ζυμωσε για λίγο στο μυαλό του όσα η μάνα του είχε πεί. Κάτι του έτρωγε τα σωθικά να μάθει περισσότερα.
-Η παραγγελία του πατέρα μου αναφέρει ένα σπαθί, της είπε. Δεν έχω δεί ποτέ κάποιο σπαθί στο σπίτι μας.
-Έχεις δίκιο γιέ μου. Είχε ένα σπαθί που ήλπιζε να σου το δώσει κάποια μέρα. Δυστυχώς χάθηκε κι αυτό μαζί του. Ηθελα να πιστεύω πως μετα τη μάχη θα βρισκόταν κάποιος ενάρρετος να μου το επιστρέψει όμως αυτό ποτέ δεν έγινε. Θα έχει καταλήξει στα ράφια κάποιου εμπόρου, ή στη βιτρίνα κάποιου συλλέκτη.
Ήταν ώρα να σταματήσει η κουβέντα τους. Ο Danzel διέκρινε την κούραση στα μάτια της.
-Ξεκουράσου μάνα, της είπε. Θα φωνάξω κάποιον να σε δεί, και θα μου πείς τα υπόλοιπα όταν θα γίνεις καλά.
Η Markella εγνεψε καταφατικά και πιο πολύ συμφωνούσε γιατι δεν είχε άλλα κουράγια να μιλήσει παρα επειδή πίστευε πως θα αναρρωσει. Σε λίγο έπεσε σε βαθύ ύπνο.

Ο Danzel βγήκε απο την κάμαρα, σε λίγο ξαναμπήκε για να ξαναβγεί αμέσως. Έπιασε τον εαυτό του σε κατάσταση πανικού και οι κινησεις του ήταν ανούσιες και απρόβλεπτες. Κατέβηκε στο κελάρι και άρχισε να ανοίγει ένα ένα τα μπαούλα, τα σεντούκια και τις ντουλάπες. Ήταν αποφασισμένος να βρεί οσα στοιχεία για τον πατέρα του δεν μπόρεσε να του πεί η Markella. Πετούσε με βια έξω απο τα μπαούλα τα ρούχα, τα τρόφιμα, τις στάμνες, τα εργαλεία και ότι έβρισκε μπροστά του που δεν έψαχνε, ως που βρήκε μια ντουλάπα κλειδωμένη. Με μια δυνατη γροθιά έσπασε την πόρτα της παλιάς ντουλάπας, λίγο τον ένοιαζε η ακαταστασία τετοια ώρα. Κρεμασμένη και περιποιημένη, βρήκε μεσα μια ολόσωμη μαυρη δερμάτινη πανοπλία με ραμένες μεταλλικές φλούδες. Καμία διαφορά με τις κοινές του εμπορίου, εκτός απο το μέγεθός της. Σίγουρα ο πατέρας του την είχε κάνει ειδική παραγγελία, γιατι ήταν δυο κεφάλια μεγαλύτερη. Δεν τον παραξένεψε και τόσο μιας και ο στρατός του Athas είχε κάνει ειδική παραγγελία όλον τον εξοπλισμό του όμως ήταν σίγουρος οτι τωρα είχε κάτι απο τον πατέρα του. Ανέβηκε ξανά επάνω. Η Markella κοιμόταν ακόμα και τα βαριά ροχαλητά της είχαν καλύψει τη φασαρία που έκανε ο Danzel στο κελάρι. Έμεινε έτσι να την κοιτάει για αρκετή ώρα. Όσο πέρναγε η ώρα μεγάλωνε και η θλίψη του. Κοιτάζοντάς την διέκρινε για πρώτη φορά ρυτίδες στο προσωπό της. Του φάνηκε για μια στιγμή γερασμένη, μα μετά την ξαναείδε όπως την έβλεπε πρώτα. Ανέβηκε στη σάλα, κάθισε στην συνηθισμένη του κάρεκλα, έβαλε τα χέρια στο πρόσωπο και ξέσπασε σε λυγμούς.

Η επίσκεψη.
Πέρασε ακαθόριστος χρόνος για τον Danzel, μα ενας ηρεμος χτυπος στην πόρτα τον επανέφερε στην πραγματικότητα. «Ο εξομολογητής» σκέφτηκε, και σκουπίζοντας τα μάγουλά του σύρθηκε ως την πόρτα. Καθως προχωρούσε κοίταξε έξω απο το παράθυρο και κατάλαβε οτι η ώρα είχε περάσει και η νύχτα είχε έρθει. Ένα δεύτερο χτύπημα τον έκανε να βιαστεί. Ανοιξε την πόρτα ο Danzel και έμεινε έκπληκτος μπροστά στους μουσαφίρηδες του. Έξι πάνοπλοι στρατιώτες με πορφυρούς χιτωνες γυρω γυρω, και στη μεση μπροστά απο την πόρτα τον θαμπώσαν τα πετράδια του στέμματος. Η βασίλισσα Silth ήταν μπροστά του με σάρκα και οστά φορώντας την βασιλική της πανοπλία. Η μεγαλοπρέπειά της τον παρέλυσε και έμεινε αποσβολωμένος να την κοιτά μην πιστεύοντας στα μάτια του.
-Καλησπέρα αγόρι μου, του μιλησε αυτή και η φωνή της ήταν τόσο γλυκιά που του ζέστανε την καρδιά. Τα λόγια της τον επανέφεραν στην πραγματικότητα, αλλα δε βρήκε το θάρρος να απαντήσει. Γονάτισε μπροστά της όπως θα έκανε ο κάθε στρατιώτης.
-Σήκω, του απάντησε απότομα αυτή, και εκείνος υπάκουσε.
-Έμαθα πως η Markella αρρώστησε και θα ήθελα να την επισκεφθω, συνέχισε. Είναι αλήθεια?
-Μάλιστα βασιλισσά μου, της αποκρίθηκε ο Danzel.
-Μπορώ να περάσω αγόρι μου? Τον ρώτησε όλο ευγένεια αυτή.
-Το σπίτι μου σας ανήκει, της απάντησε ο Danzel με ευλάβεια, και παραμέρισε για να κάνει τόπο στη βασίλισσα να περάσει.
Έκανε δυο βήματα μπροστά και τράβηξε την πόρτα πίσω της, αφήνοντας την προσωπική της φρουρά απ’έξω.
-Το βασίλειό μου σταματά, είπε αυτή ακουμπόντας τη θήκη με τη σπάθα της στο τραπέζι, εκεί που αρχίζει ο οίκος του κάθε συμπολίτη μου... Μοιάζεις του πατέρα σου...
Η πρώτη κουβέντα της βασίλισσας τον γέμισε με σεβασμό προς αυτήν, η δεύτερη του γεμισε σκοτούρες το κεφάλι.
-Ένας εξομολογητής είναι ήδη στο δρόμο για εδω, του είπε. Μπορώ να δώ τη μητέρα σου αγόρι μου? Ρωτησε βγάζοντας τον πορφυρό χιτωνα της.
-Απο δω κυρά μου, της απάντησε ο Danzel πέρνοντας τον χιτωνα απο τα χέρια της για να τον βάλει στην κρεμάστρα.
Μπήκαν και οι δύο στην κάμαρα. Η Markella κοιμόταν ακόμα. Η βασίλισσα έκατσε στο στρώμα και την κοίταξε με θλίψη. Έβγαλε τα ατσάλινα γάντια της και τα έδωσε στον Danzel. Απίθωσε τα χέρια της στο στήθος της Markella και πίεσε ελαφρά. Μια αχνοφεγγιά φάνηκε στα χέρια της βασίλισσας, και η Markella πήρε μεγάλη ανάσα. Αμέσως άνοιξε τα μάτια της.
-Silth, της είπε με σιγανη φωνη, καλή μου Silth, πόσο χαίρομαι που είσαι κοντά μου, και κοίταξε τον Danzel. Αγόρι μου άφησέ μας μόνες, να έχεις την ευχή μου.
- Ο Danzel υπάκουσε στην επιθυμία της μάνας του και προχώρησε προς τα έξω κλείνοντας την πόρτα πίσω του. Έκατσε πάλι στην καρέκλα του και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε ήταν πως η μητέρα του μιλούσε στην βασίλισσα λες και ήταν φίλες απο τα παλιά.
Οι χειρότερες σκέψεις περάσαν και πάλι απο το μυαλό του Danzel, όμως η παρουσία της βασίλισσας τον είχε ηρεμήσει. Κοίταξε για λίγο το σπαθί της, με σμαράγδια και ρουμπίνια στη λαβή, και αμφέβαλε για την αποτελεσματικότητα του σε περίπτωση που θα χρειαζόταν να κόψει σάρκες. Του έμοιαζε περισσότερο σαν αντίκα παρά σαν σπαθί.
Η πόρτα χτύπησε ξανα σε λίγο. Ο Danzel σηκώθηκε και πάλι απο το τραπέζι και κινηθηκε προς τα εκεί. Ανοίγοντας την πόρτα είδε τον εξομολογητή να στέκει διπλα απο την πόρτα. Φορούσε μωβ και πράσινο χιτωνα, στο χέρι του κρατούσε το βιβλίο του και ενα κουτί με τα συνεργα της ιεροσύνης, μύρο, λιβάνι, και συμβολα θεων. Διπλα του ενα παράξενο ξωτικό. Με δίχως ντυσιμο απο τη μέση και πάνω, αψηφόντας την κρύα νύχτα με τα μαλιά να σκεπάζουν το μισό του πρόσωπο και το άλλο μισό να είναι όλο ζωντάνια και να κοιτά με εντονο βαθύ βλέμμα τον Danzel. Το πιο παράδοξο όμως ήταν το μουσάκι που ξεπρόβαλε δειλα δειλά απο το πηγούνι του ξωτικού. Φορούσε φθαρμένες μπότες και παλιό παντελόνι και η μυρωδιά του μαρτυρούσε οτι δεν ήταν και τόσο της υγειινής.
-Καλως ήρθες πάτερ, είπε ο Danzel φιλόντας το χέρι του παπά, και κοίταξε με περιφρόνηση το ξωτικό το οποίο συνέχισε να τον κοιτά στα μάτια χωρίς να μιλά η να σαλεύει το βλέμμα. Και οι δυό τους μπήκαν αμίλητοι μέσα.
-Καλως σε βρίσκω, απάντησε. Είμαι ο Revinel ο εξομολογητής, ειπε βγάζοντας τα πετραχίλια του, και ήρθα κατόπιν παραγγελίας της βασίλισσας. Που είναι η...... ρωτησε.
-Μέσα πάτερ, του απάντησε ο Danzel και του εγνεψε προς τη μεριά της καμαρας.
Ο εξομολογητής μπήκε μεσα στην κάμαρα, ο Danzel είδε την βασίλισσα να του φιλά το χέρι λιγο πριν κλείσουν και πάλι την πόρτα. Σιγομουρμουρίσματα ακουγονταν απο μέσα, όμως ο Danzel ντρεπόταν να κολήσει το αυτί του στην πόρτα για να ακούσει, μιάς και το βλέμμα του ξωτικού δεν έλεγε να ξεκολήσει απο πάνω του. Στράφηκε προς αυτόν και του ζήτησε τσαντισμένα το λόγο.
-Τι θέλεις, τον ρώτησε. Γιατι με κοιτάς έτσι? Και το ξωτικό απάντησε.
-Ττουου μμΟιΑζζειςΣ..... ΧαχαχΧΑΧΑΑΧΑΑΑΑ!!!!
Δεν ήταν η φωνή που έμοιαζε σαν ουρλιαχτό που τρόμαξε τον Danzel, αλλα οι δυο μεγάλοι κυνόδοντες που ξεπεχαν απο το γέλιο του, κάτασπροι και επικίνδυνοι.
Ο Danzel πισωπάτησε. Τι είναι αυτό το πλάσμα, σκέφτηκε? Πρωτη φορά έβλεπε ξωτικό με μούσι, πρώτη φορά έβλεπε αθρωποειδές πλάσμα με τόσο μεγάλους κυνόδοντες, πρώτη φορά έβλεπε κάποιον να αψηφά έτσι το κρύο του χειμώνα. Το μάτι του ψωτικού είχε γυαλίσει επικίνδυνα μες στα γέλια του και ο Danzel ήταν σίγουρος πλέον οτι το ξωτικό δεν έστεκε καλα στα λογικά του. Αποφάσισε λοιπόν να μην πιέσει τις καταστάσεις άλλο και έκατσε σιωπηλός στο τραπέζι με την ακουμπισμένη σπάθα.
Δεν πέρασαν δυο λεπτά και η πόρτα της κάμαρας άνοιξε. Η βασίλισσα βγήκε για να αφήσε εξομολογητή και εξομολογούμενη μόνους. Ο Danzel σηκώθηκε όρθιος οπως ορίζει το προτωκολλο.
Η βασίλισσα κοίταξε το ξωτικό και ενα χαμόγελο βγήκε απο μέσα της.
-Beren, του μίλησε.
Το ξωτικό πήρε το βλέμμα του απο τον Danzel. Κοίταξε τη βασίλισσα και το πρόσωπό του ηρέμησε.
-Ειιιιιι, της απορίθηκε. Που σε συ????
Η βασίλισσα πήγε προς το μέρος του ξωτικού και τον αγκάλιασε. Ο Danzel αναρρωτήθηκε μέσα του, πόσα ακόμα παράδοξα πράγματα θα συμβούν την ημέρα αυτη.
-Βρε συ!!! Αποκρίθηκε η βασίλισσα στο ξωτικό. Εκανες κανένα μπάνιο ολα αυτα τα χρόνια?
Το ξωτικό σοβάρεψε.
-Ούτε ένα, αποκρίθηκε. Εσυ βρήκες κανεναν άντρα όλα αυτά τα χρόνια?
-Ούτε έναν, αποκρίθηκε η βασίλισσα, και το προσωπό της σοβάρεψε ανάλογα.
Ο Danzel σταμάτησε να αναπνέει. Η πρώτη του σκέψη ήταν οτι τετοια κουβέντα προς την βασίλισσα είναι ανεπίτρεπτη, η δευτερη οτι το ξωτικό παρ’ότι δε στέκει καλα στα λογικά του εχει εκλάμψεις σπιρτάδας. Η βασίλισσα αντιλίφθηκε οτι ο Danzel αισθανόταν πλέον άβολα με την συμπεριφορά τους, και πήρε το λόγο.
-Γιε μου Danzel, του είπε, με τον Beren είμαστε μαζί απο τα γενοφάσκια μας. Μαζί γυρίσαμε τον κόσμο, μαζί είδαμε τους αγαπημένους μας ζούν και να πεθαίνουν, μαζί ματωσαμε στις μεγάλες μάχες. Έχουμε μια οικιότητα που πρέπει να κατανοήσεις και να μας την συγχωρέσεις.
-Όπως διατάξετε κυρά μου, είπε αυτός και έσκυψε το κεφάλι.
Δυνατός βήχας ακούστηκε απο το διπλανό δωμάτιο. Η πόρτα της κάμαρας άνοιξε απότομα. Ο εξομολογητής πετάχτηκε έξω με το πρόσωπο γεμάτο αίματα.
-Μια πετσέτα και γρήγορα, πρόσταξε, δεν έχει πολυ χρόνο ακόμη. Πρέπει να ολοκληρωθεί η εξομολόγηση!
Η βασίλισσα έτρεξε να του την δώσει. Ο Danzel βούρκωσε και πάλι. Με μια κλεφτή ματιά μεσα στην κάμαρα είδε τη Markella να εχει φτυσει τόσο αίμα που το σεντόνι είχε γίνει κατακόκκινο. Ο εξομολογητής έκλεισε απότομα την πόρτα και δυνατές ψαλμωδίες ακούστηκαν απο το στόμα του. Ο Danzel πια έκλαιγε με λυγμούς. Το ξωτικό, ασυναίσθητα είχε παρασυρθεί απο τα συναισθήματα του Danzel και έκλαιγε κι εκείνος. Μόνο η βασίλισσα έστεκε με το κεφάλι ψηλά.
Η εξωπορτα ξαναχτύπησε. Ο Danzel κάθονταν στο τραπέζι στην άλλη πλευρα του δωματίου, μετα βίας σκούπισε τα δακρυά του και κατάπιε το κλάμα του. Του ήταν αδύνατον να σταθεί στα πόδια του για να ανοίξει την πόρτα. Ίσα που κατάφερε να αρθρώσει τη λέξη «Περάστε».
Στο άνοιγμα της πόρτας ο Danzel πάγωσε και τα πόδια του παρέλυσαν. Είδαν τα μάτια του τον μεγάλο θεριστή, που ερχόταν να δρέψει την ψυχή της μητέρας του. Φορούσε μια ολομαυρη κάπα ξεφτισμένη μεχρι τα γόνατα. Κάτω απο την κουκούλα δεν φαινόταν πρόσωπο, μόνο το μαυρο σκοτάδι. Απο τα γόνατα και κάτω, τα λεπτα του πόδια του ήταν ολόγυμνα και βρωμικα απο τις λάσπες του δρόμου. Στα χέρια του κραδαινε το δρεπάνι του και περπατησε με βήμα αργό για να περάσει το κατωφλι.
Στη θέα του θεριστή η βασίλισσα και το ξωτικό σηκωθήκαν όρθιοι. Και οι δυο χαμήλωσαν το κεφάλι και το βλέμμα και με μια φωνή τον αναγνώρησαν.
-Άρχοντα Asriel.
-Άρχοντα Asriel.
Ο Danzel κατάλαβε πολύ καλά το τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Ο θυμός τον κατέκλεισε. Ένοιωσε το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι του. Με μια κίνηση άρπαξε τη σπάθα της βασίλισσας, και την ξεθηκάρωσε με βία.
-Μα τον Ερου, φωναξε, δε θα σε αφήσω να την πάρεις!
Η βασίλισσα πετάχτηκε πάνω του να τον εμποδίσει μα ο Danzel την πέταξε πέρα με τη χερούκλα του αψηφόντας τις συνέπειες, και έκανε να επιτεθεί στο θεριστή.
Δυο βήματα πρόλαβε να κάνει, και τον σταμάτησαν οι ρίζες που προσταξε το ξωτικό να βγούν απο τη γή και να τον τυλικώσουν. Το ξωτικό πηρε το λόγο, μαυρα σημάδια ειχαν εμφανιστεί επάνω του και η φωνή του είχε γίνει ξανα παράξενη σαν ουρλιαχτό.
-ΣΣΣυυυυγγχωωωωρρρεεεσσσεεεε ττοοοννν ΆΑΑΑρρχχοοοντττα...
Ο θεριστής ξεπέρασε τον ριζωμένο με περιφρόνηση και περπάτησε αργά προς την κάμαρα. Τα σημάδια πανω απο το ξωτικό άρχισαν να σβήνουν όσο απότομα εμφανίστηκαν, και οι ρίζες να ξεσφίγγουν τον Danzel, οπου έμεινε γονατιστός μεσα στους λυγμούς του.
-Πάρτο απόφαση γιέ μου, είπε ο θεριστής πριν μπεί στην καμάρα. Η μητέρα σου έφτασε στο τέλος της ζωής της. Και μην μπλέκεις τον Ερού στις δουλειές μου, χάρη του κάνω.
Και άνοιξε την πόρτα.
Ανοίγοντας την πόρτα, είδε ο θεριστής τον εξομολογητή να ευλογεί την ζωντανή ακόμα Markella, και να βάζει το κουταλακι του μέσα στο δισκοπότηρο. Υπήρχε μια μικρή διαδικασία που έπρεπε να γινει ακόμα.
-Ας περιμένω λίγο, είπε ο θεριστής.
Εκλεισε με σεβασμό την πόρτα και έκατσε αμίλητος σε μια καρέκλα. Μετα απο κάποια λεπτα απολυτης σιωπής, το ξωτικό του απευθύνθηκε.
-Αρχοντα Asriel. Τι κάνει ο δασκαλός μου?
-Καλά ειναι και σε περιμένει, του αποκρίθηκε αυτος. Δε βλέπει την ώρα που θα δρέψω την ψυχή σου, να γινετε όλοι οι αποστάτες αυτού του κόσμου μια παρέα.
-Θα περιμένει λιγο ακόμα....χαχαχΧΑΧΑΑΧΑΑαχα!!!
Η πόρτα άνοιξε και βγήκε ο εξομολογητής. Σκουπίζοντας τα χέρια του απο τα αίματα είπε:
-Άρχοντα Asriel, έφτασε η ώρα.
Ο θεριστής σηκώθηκε σιωπηλός, μπήκε στην κάμαρα και έκλεισε την πόρτα πίσω του. Ο ήχος του δρεπανιού ακούστηκε εντονα. Ο Danzel το ένοιωσε και στη δική του ψυχή και κατάλαβε πως πλέον η μητέρα του δεν υπήρχε.
-Ζωή σε μας, είπε ο εξομολογητής.
Η πόρτα άνοιξε, και ο Asriel περπάτησε προς την έξοδο με την ψυχή της Markella να κρέμετε σαν σταλαγματιά απο το δρεπάνι του.










Την επόμενη μέρα εγινε η κηδεία. Οι λιγοστοί φιλοι και γείτονες που βρίσκονταν στο κοιμητήριο, αφού συλλυπήθηκαν τον Danzel,άρχισαν να αποχωρούν, ενω ο Danzel είχε μείνει να κοιτάζει το φρέσκο χωμα που σκέπαζε τη μητέρα του.
-Ο κύριος Danzel? Ακουσε μια φωνή πίσω του.
Γύρισε, κοίταξε, και είδε ενα κοντό γνωμικό με φορεσιά ταχυδρόμου.
-Εχω ενα γράμμα για σας, είπε. Έρχετε απ’ευθείας απο το παλάτι.
Ο νεαρός το πήρε, ευχαρίστησε το γνωμικό, και το έβαλε στον κόρφο του χωρίς να το διαβάσει. Έμεινε για ώρα μπροστά απο τον τάφο, ωσπου η θλίψη τον κούρασε, και άρχισε να σκέφτετε παράλληλα και άλλα πράγματα. Σιγά σιγά με το πέρασμα της ώρας το μυαλό του ξέφυγε και πλέον σκεφτόταν το πόσο όμορφα κελαιδούσαν τα δυο πουλιά στο παραδίπλα δέντρο, και πως πλησίαζε ο καιρός που βγαίνει το συγκεκριμένο τυρί που τόσο του άρεσε. Αντιλήφθηκε συνάμα πως απο δω και πέρα θα έπρεπε να ζήσει μόνος, χωρίς τη μητέρα του, και ακόμα πως επιφορτίστηκε με την αποστολή να μάθει περισσότερα για τον πατέρα του. Με τα νέα δεδομένα που παρουσιάστηκαν στη ζωή του, θεωρούσε χρέος του να πράξει τα όσα του παρήγγειλε.
Έσκυψε με ευλάβεια, φίλησε το χώμα και είπε με σιγανή φωνή να μην τον ακούσει άλλος.
-Θα τιμώ το Athas, δε θα αμφισβητώ τους νόμους του, θα υπηρετώ το βασιλιά του, θα υπερασπίζομαι τους κατοίκους του, θα προστετεύω τους αδικημένους, θα είμαι πρότυπο για την κοινωνία και όσο για το σπαθί, θα ψάξω να το βρώ και θα το κρατώ με υπερυφάνεια. Και όταν μάθουν όλοι ποιος είμαι και ποιος ήταν ο πατέρας μου θα τον κάνω άγαλμα για να μην τον ξεχάσει κανένας ποτέ. Στο υπόσχομαι αυτό μητέρα. Σηκώθηκε, πήρε μια βαθειά ανάσα και ξεκίνησε για το σπίτι.
Ο δρόμος απο το κοιμητήριο μέχρι το σπίτι ήταν όσο χρειαζόταν ένα παιδί για να γίνει άντρας. Εφτασε στο σπίτι, ξαρματώθηκε, άφησε το γράμμα στο τραπέζι, και βάλθηκε να το συμμαζέψει. Πέρασαν ώρες και ώρες και ο Danzel είχε μαζέψει όλη την ακαταστασία της χτεσινής ημέρας, είχε τακτοποιήσει το κελάρι, είχε πλύνει τα ματωμένα σεντόνια, είχε συμμαζέψει το κουζινί και είχε ανοίξει ολα τα παράθυρα να αεριστεί το σπίτι για να φύγει επιτέλους η μυρωδιά του ημιγυμνου ξωτικού. Αφού έβαλε κάτι στο στόμα του έκατσε στο τραπέζι, έσπασε τη βασιλική σφραγίδα απο το γράμμα και άρχισε να το διαβάζει.


Αγαπητε Danzel.
Συμμερίζομαι τη θλίψη σου για το χαμό της πολυαγαπημένης σου μητέρας. Θα σου συμπαρασταθώ σε ότι χρειαστείς αυτές τις δύσκολες ώρες, μα προέχει η επιθυμία της μητέρας σου. Λίγο πριν φθάσει ο εξομολογητής της υποσχέθηκα να σε ενημερώσω για ένα πολύ συγκεκριμένο ζήτημα, και θα επιθυμούσα να έλθεις σε τρείς ημέρες στο παλάτι οπου θα δειπνησουμε παρέα και θα συζητήσουμε για δικά μας θέματα.Με την επιδειξη του γράμματος οι φρουροί του παλατιού θα σε καθοδηγήσουν.
Η βασίλισσα του Arrowind.
Silth Kain.



Μονοκοντυλιά κι υπογραφή και σφραγίδα.
Η επίσκεψη στο παλάτι.
Σε τρείς μέρες, πρωί πρωί, ο Danzel ανεβαινε την ανηφοριά του παλατιού καβάλα στη φοράδα του. Είχε καθαρίσει την πανοπλία του, είχε γυαλίσει το σπαθί του, είχε πλύνει το αλογό του, ως και επανάληψη το στρατιωτικό κωδικα είχε κάνει, να φανεί αψεγάδιστος τη στιγμή που κάποιος ήθελε να τον ελέγξει. Ανέβηκε ως την κορφή του λόφου, και αφού σίμωσε στην πύλη γυρισε και έριξε μια ματιά στο Arrowind απο ψηλά. Απέραντοι δρόμοι και χαμόσπιτα ως εκεί που εφτανε το μάτι του, που και που κανένα πλουσιόσπιτο διπατο με μεγάλη αυλή, αλλα η γενική εικόνα μαρτυρούσε την φτωχολογιά που ζούσε στην πόλη. Διέκρινε την μητρόπολη, το πάρκο του Pelegron, τη συνοικία των νάνων με τις αποθήκες και τα εργαστήρια, τον κεντρικό δρόμο με την κρεαταγορά, τα δικαστήρια και παραπέρα το νεκροταφείο. Στο βάθος φαινόταν η απομακρυσμένη συνοικια των τσιγγάνων διπλα στις φάρμες. Στα νοτιοδυτικά αχνοφαινόταν το εργοτάξιο για την εκτροπή του ποταμού που θα περνούσε μέσα απο τη νότια πόλη. Την όλη περιπλάνηση του βλέμματος του στην πόλη διέκοψε η αγριοφωνάρα του φρουραρχου.
-Συναγερμός υπ’αριθμόν 3. Υποπτος στην πύλη!
Γυρισε απότομα ο Danzel προς την πύλη, είδε τους τοξότες να τον σημαδεύουν και βάλθηκε να τους εξηγήσει.
-Είμαι προσκεκλημένος, φωναξε. Εχω και άδεια, Danzel με λένε! Και έβαλε το χέρι στο δισάκι του να βρεί το γράμμα.
Ο φρουραρχος κατέβηκε απο το πυργί, τον ζύγωσε και πήρε το γράμμα απ’ το χέρι του.
-Αλήθεια λέει, φωναξε αφού το διάβασε. Ακυρος ο συναγερμός!
Οι τοξότες ξετέντωσαν και αράξαν πάλι κάτω απ τις πολεμίστρες.
-Πές το βρε αγόρι μου απο την αρχή, είπε, με κατατρόμαξες έτσι που στεκώσουν απ’έξω. Είμαι και καινούριος.
Τον κοίταξε απο πάνω μέχρι κάτω σα να ήθελε να τον τρομάξει, αλλα όσο κοίταζε το Danzel μάλλον ο ίδιος τρόμαζε περισσότερο.
-Πέρασε μέσα, του είπε, και έδωσε διαταγή να ανοίξει η πύλη. Ο Danzel ξεκαβάλησε, και έσυρε τη φοράδα απο τα γκέμια καθως πέρνούσε. Στο εσωτερικό της αυλής ήταν τρείς κηπουροί που περιποιούνταν τα παρτέρια γυρω γυρω απο τα όμορφα δέντρα και το ψιλό χορταράκι. Περπάτησαν και οι 2 πάνω στο πλακόστρωτο για κάμποση ώρα. Ο Danzel παρατήρησε τα συμπαγή τείχη και τις πολεμίστρες και συμπέρανε οτι το παλάτι ήταν απο μόνο του ενα μικρό φρούριο. Πέρασαν απο την εξω αυλή, περπάτησαν λιγο ακόμη γυρω γυρω απο το μεγάλο κτήριο και έφτασαν στο σταβλο. Ο ιπποκόμος ήταν εκεί και ο φρούραρχος τον φώναξε.
-Ο κύριος απο δώ, είπε, είναι καλεσμένος της βασίλισσας. Περιποιήσου το αλογό του, πλύσιμο, πετάλωμα σφίξε τα γκέμια και τη σέλα... ξέρεις εσυ.
-Μάλιστα κυριε φρούραρχε, απάντησε εκείνος, και πήρε τη φοράδα του Danzel μεσα. Περάσαν απο το σταβλο, και έφτασαν σε ψηλό παρτέρι που είχε ένα μόνο στενό άνοιγμα.
-Για λόγους ασφαλείας, εξήγησε ο φρούραρχος, έχουμε ένα μικρό λαβύρινθο που τον γνωρίζουν μόνο όσοι επιτρέπετε να περάσουν στο παλάτι. Αν προσπαθήσεις να περάσεις απο μέσα, μπλέκεσε στα βάτα. Έξυπνο έ?
-Ναι ναι, συμφωνησε ο Danzel. Ευφυές.
Έστριψαν απο δώ, έστριψαν απο κεί, βγήκαν απο το λαβύρινθο. Είχαν γυρίσει σχεδόν όλο το κεντρικό κτήριο και έιχαν φτάσει στηνάλλη πλευρά του λόφου. Καινουρια πύλη τους περίμενε εκει. Ο φρούραρχος έφτασε ωςτην πύλη και είπε.
-Ως εδω μου επιτρέπετε να φτάσω. Ίσια μπροστά είναι η αίθουσα του θρόνου. Και τράβηξε το σκοινί που κρεμόταν να ηχήσει το καμπανάκι.
Αντάλαξε ο φρούραρχος πεντε-έξι συνθηματικά με τη φωνή που απάντησε και η πύλη άνοιξε. Ο Danzel ευχαρίστησε το φρούραρχο και πέρασε μέσα.
Το εσωτερικό μόνο κτήριο δεν ήταν. Έμοιαζε με μικρό χωριό, με δρομάκια, και κτήρια δεξιά και αριστερά. Όμορφα φτιαγμένο πλακόστρωτο κατω απο τα πόδια του, φανάρια για τη νύχτα, πέτρινα παγκάκια να ξαποστάσει κανείς, σκεπαστές άκρες για τη βροχή όλα φτιαγμένα με μεράκι. Κόσμος κινούνταν περα δώθε, και ο καθένας φαινοταν πως γνωριζε τον άλλον. Ο ένας κουβαλούσε σακιά με αλεύρι με το καροτσάκι, ο άλλος είχε βάλει μια σκάλα και άλλαζε τα καμένα βραδυνά κεριά απο τα φανάρια, ο τρίτος σκούπιζε με επιμέλεια και εβαζε τις φωνές στο περίπολο που ετυχε να περνά εκείνη την ώρα και να πατάει τα ασκούπιστα. Περπάτησε ο Danzel προς την αίθουσα του θρόνου. Παρατήρησε τα 2 αγάλματα δεξιά και αριστερά της πύλης και σκέφτηκε πως εξω απο την αίθουσα του θρόνου θα μπορούσε να έχει κάτι καλύτερο απο 2 κακάσχημα μπρούτζινα αγάλματα με 4 χέρια το καθένα. Ίσως ένα άγαλμα του πατέρα του να ταίριαζε καλύτερα. Έφτασε μπροστά στη βαριά σιδερένια πόρτα, εσπρωξε το πορτόφυλο που άνοιξε με δυσκολία και μπήκε στην αίθουσα του θρόνου. Στο βάθος ήταν ο θρόνος, γυρω γυρω καθίσματα για τους ευγενείς και συμβουλάτορες, στη μέση ενα οβάλ τραπέζι για τα συμβούλια. Στους τοίχους ασπίδες στραπατσαρισμένες που μαρτυρούσαν τις μάχες που είχαν δεί. Στα δυο τζάκια δεξιά και αριστερά έκαιγαν κουτσούρια και η αίθουσα είχε μια ζεστή ατμόσφαιρα. Βάρησε προσοχή ο Danzel καθως είδε τη βασίλισσα και έναν μουσάτο με αμφια να έχουν σκύψει πάνω απο το οβάλ τραπέζι και να εξετάζουν κατιτις.
-Καλώς τον Danzel, είπε η βασίλισσα μολις αντιλίφθηκε την παρουσία του. Κόπιασε παιδί μου, ανάπαυση, κάτσε όπου θές.
‘Τωρα αν πάω και κάτσω πάνω στο θρόνο τι θα πεί’ σκέφτηκε ο Danzel. Αντι να κάτσει στο θρόνο πήγε με θάρρος κοντά, έριξε μια ματιά στην τράπεζα και είδε στρογγυλό χάρτη του Athas με μετρικά σύμβολα, ευθείες και καμπύλες εδώ κι εκεί.
-Κάθισε κοντά μας αγόρι μου, είπε η βασίλισσα, μπορεί να μη σε ενδιαφέρουν όλα αυτά αλλα μην ντρέπεσε.
Ο Danzel υπάκουσε. Έτσι κι αλλιώς τον έτρωγε η περιέργεια να εξετάσει το χάρτη. Έκατσε λοιπόν απο πάνω, και έριξε μια γερή ματιά. Πρώτη φορά έβλεπε τόσο πλήρες χάρτη της ηπείρου. Ακαθόριστες ευθείες και καμπύλες ήταν τραβηγμένες, και ο Danzel παρατήρησε οτι είχαν κυκλώσει τα σημεία που οι γραμμές συνέπιπταν.
-Υπάρχουν κι άλλα, είπε ο μουσάτος. Είμαι σίγουρος οτι κάποιες κινήσεις μας έχουν διαφύγει. Πρέπει να παρατηρήσω ξανά την κίνηση των φεγγαριών σε σχέση με τον ήλιο.
-Σίγουρα υπάρχουν κι άλλα, είπε η βασίλισσα. Δε βλέπω σημειωμένα δυο σημεία που γνωρίζω προσωπικά. Ούτε μια έστω ευθεία δεν περνάει απο εκεί.
-Θα το ελέγξω εγω ο ίδιος, απάντησε ο μουσάτος. Η παρατήρηση θα πάρει καιρό, ίσως και χρόνια.
-Όσο ψάχνουμε θα βρίσκουμε, είπε η βασίλισσα. Ανυπομονώ να μάθω τα αποτελέσματα. Ας τα αφήσουμε όμως τωρα αυτά μιας και έφτασε ο καλεσμένος μου, θα σε παρακαλούσα να μείνεις όμως για φαγητό.
-Με μεγάλη μου χαρά, είπε ο μουσάτος και βγήκε απο την αίθουσα του θρόνου μέσα σε υποκλήσεις.


Η ημέρα στο παλάτι.
-Υποσχέθηκα στη μάνα σου να σου τα πώ όλα, είπε η βασίλισσα και κάθησε στο θρόνο της. Θα αρχίσω λοιπόν απο την αρχή. Γνώρισα τον πατέρα σου, τον Tellamor στο πανδοχείο ενος μικρού χωριού, που δεν έχει σημασία το όνομά του. Είχε έρθει για να ξεπληρώσει ένα παλιό του χρέος προς τον πανδοχέα που ο ίδιος ο πανδοχέας το είχε ξεχάσει. Τόσο ενάρρετος και δίκαιος άνθρωπος ήταν. Τότε έγινε μια σειρά γεγονότων που ο Tellamor κέρδισε την ευνοια των χρυσών δράκων που του χάρισαν ανοσία στη φωτιά. Αυτή την ιδιότητα χρησιμοποίησε για να σφυρηλατήσει το σπαθί του αλλα θα πούμε μετά για αυτό. Οι καταστάσεις μας εγκλώβισαν στο να ταξιδέψουμε μαζί. Σιγά σιγά με τον καιρό, μου έμαθε πολλά πράγματα, μα δεν κατάφερα, και δεν ήθελα ίσως, να ακολουθησω τόσο πιστά το δρόμο ενός θεού, και γι αυτό δεν ξέρω να σου πώ με τι καταπιάστηκε και πού αφιέρωνε τη ζωή του ώς τότε. Μετά όμως έγινε ένας απο τους επτά στρατηγούς του παλαιού Athas που καταστράφηκε πριν τη νέα γένηση. Στη μάχη της νέας γένησης ήταν πάντα στην πρώτη γραμμη της μάχης. Εκεί μολονότι ανδραγάθησε, έχασε το ένα του πόδι απο εχθρικό γίγαντα. Ήταν θαύμα το πώς επέζησε απο τη μάχη και απο την αιμοραγία. Επέζησε όμως, και όχι μονο ανακηρυχθηκε σε ήρωα απο το λαό του Athas αλλα ανέλαβε τη διακυβέρνησή του απο αυτό το θρόνο. Τότε δεν γνωρίζαμε πως ήμουν απόγονος του βασιλιά Kain, τοτε ήμουν πρεσβέυτρια των ξωτικών στο Athas. Απο το θρόνο αυτό ευλογήθηκε για δευτερη φορά απο τους χρυσούς δράκους, που έψαχναν κάποιον σαν τον Tellamor για να εναντιωθεί στους κόκκινους δράκους που είχαν διαφορές. Σιγα σιγά, το χαμένο του πόδι, άρχισε να αναγενάται και σε δύο μήνες ο Tellamor περπάτησε και πάλι. Δρακίσιο αίμα κυλούσε στις φλέβες του πλέον και ήταν πιο δυνατός απο ποτέ.
Σαν επίτροπος του θρόνου απέτυχε. Δεν κατάφερε να κρατήσει το Arrowind σε μια πολιτική σταθερότητα. Δεν ήταν ο κατάλληλος γι αυτή τη θέση αν και είχε απίστευτη πειθώ, γιατί οι αποφάσεις που έπερνε δεν ήταν οι πιο αποτελεσματικές. Ποτέ δεν προσπάθησε να σφετεριστεί το θρόνο. Καθόταν στο θρόνο και πάντα το στέμμα το είχε επάνω σε ετούτο το τραπέζι να περιμένει τον αληθινό κάτοχο του. Ποτέ δεν το έβαλε στο κεφάλι του.
Έκανε μια παυση εκεί η βασίλισσα. Οι μνήμες που έρχονταν στο μυαλό της γινονταν όλο και πιο ζωντανές. Σηκώθηκε απο το θρόνο, περπάτησε ώς την πόρτα και ζήτησε απο το φρουρό να φέρουν κοκκινο κρασί με δυο κιούπια, παστό χοιρινό και καπνιστό τυρί απο το κελάρι το κρυφό. Εκεί φυλαγε η βασίλισσα τις γεύσεις απο τον παλιό καιρό, και τα έβγαζε μόνο καθε όποτε είχε επισκέψεις απο τα παλιά. Σήμερα δεν είχε επισκέψεις απο τα παλιά, αλλα οι μνήμες ήταν τόσο ζωντανές και ο Danzel έφερνε τόσο πολύ του πατέρα του, που η περίσταση είχε γίνει πλέον είδική. Γυρισε απο την πόρτα, έκατσε ξανα στο θρόνο της και συνέχισε.
-Στη μάχη των νάνων τα πράγματα έγιναν ακριβώς όπως λένε οι μύθοι. Ίσως και οι μύθοι τελικά να λένε λίγα. Ο Tellamor ανέλαβε μια δουλειά που ούτε οι δράκοι, ούτε οι φύλακες του κόσμου θα μπορούσαν να εκπληρωσουν. Μόνο αυτός θα μπορούσε να την φέρει εις πέρας και το κατάφερε. Δυστυχως εκείνη την ημέρα τον χάσαμε. Μεταμορφωθηκε σε δράκο, και δεν επανήλθε ποτέ. Όλο το βράδυ έμεινε ξαπλωμένος κάτω, του μιλούσα μα ο δράκος δεν έδινε καμία ανταπόκριση. Δεν ξέρω αν με καταλάβαινε. Δεν ξέρω αν είχε κουράγια να σαλέψει. Είχε πάνω του αμέτρητες πληγές. Έμεινε στο πεδίο της μάχης όλο το βράδυ, και με το πρώτο φως της αυγής, μόλις ο ήλιος έπεσε πάνω του, γυρισε τον κοίταξε και ανοιξε τα φτερά του. Πέταξε προς τον ήλιο μεχρι που έγινε κουκίδα πάνω του και χάθηκε στο βάθος της απόστασης. Δεν τον ξαναείδαμε απο τότε, δεν ξανακούσαν ποτέ το ονομά του.
Ο Danzel άκουγε με θαυμασμό.
-Μα κυρά μου, είπε, μου περιγράφεις έναν ήρωα. Πως είναι δυνατόν να είμαι γιός του, είμαι ένας απλός άνθρωπος που δε νομίζω να δεχόμουν ούτε για αστείο μια αποστολή με τόσο μεγάλες πιθανότητες θανάτου.
-Υπάρχει ένας τρόπος να μάθουμε, είπε η βασίλισσα και σηκώθηκε και πάλι απο το θρόνο της. Περπάτησε προς τα δεξιά του τραπεζιού και ασυναίσθητα ο Danzel την ακολούθησε. Μόλις έφτασαν δίπλα απο το τζάκι, τον γράπωσε απότομα και με μια λαβή του ακούμπησε το πρόσωπο επάνω στο καρβουνιασμένο κούτσουρο.
Ο Danzel έβγαλε κραυγή απο τους πόνους, μα η βασίλισσα τον είχε γραπώσει για τα καλά και τον κράτησε εκεί μέχρι που ο Danzel λιποθύμησε. Σε λίγο ο Danzel ξύπνησε κατατρομαγμένος και έβαλε τα χέρια του στο πρόσωπο.
-Ορίστε, του είπε η βασίλισσα. Πείστηκες τωρα?
Ενα δέος τυλιξε τον Danzel. Πασπατεύοντας το προσωπό του δεν βρήκε ούτε μία πληγή.
-Ούτε οι τρίχες σου δεν καψαλίστηκαν, είπε η βασίλισσα.
Η πόρτα άνοιξε και μπήκε μέσα ο υπηρέτης με τα καλούδια απο το κρυφό κελάρι. Η βασίλισσα τα έβαλε πάνω στο τραπέζι και κέρασε το κρασί στα πέτρινα κιούπια. Όλα ήταν πολύ φτωχικά.
-Κάθισε Danzel γιε του Tellamor, είπε. Στην υγειά του δράκου.
Ο Danzel κάθισε στο τραπέζι, έπιασε το ποτήρι του με το ένα χέρι και με το άλλο το προσωπό του. Τσούγκρισε με τη βασίλισσα και ήπιε μια μικρή γουλιά. Η βασίλισσα έφερε το ποτήρι στα χείλη της μα πριν ρουφήξει το ξεκόλησε και κοιτόντας ψηλά έχυσε λιγο στο πάτωμα, κέρασμα για τους νεκρούς. Έβαλε μια μπουκιά παστό χοιρινό στο στόμα της, έκλεισε τα μάτια και απόλαυσε το μάσημα για αρκετή ώρα. Ήπιε μια γερη γουλιά κρασί, να βοηθήσει στο κατάπημα, ξαναγέμισε το ποτήρι της και συνέχισε.
-Το σπαθί του το σφυριλάτησε μόνος του στο χωριό που γνωριστήκαμε. Έχτισε μεγάλο καμίνι, μάζεψε αρκετά ξύλα για να καίει μια βδομάδα, μπήκε μέσα και ο ίδιος, και αναψε τη φωτιά. Μια εβδομάδα έκανα βάρδιες με τον Beren, το πεντακάθαρο ξωτικό που ήρθε σπίτι σου τις προάλες, για να ρίχνουμε ξύλα στο καμίνι να μη σβήσει. Μια εβδομάδα έμεινε ο Tellamor μέσα στις φλόγες και το σφυριλατούσε, τόσο σκληρό ήταν το μέταλο που δεν λύγιζε με τίποτα. Χάλασε ένα σωρό σφυριά και τρία αμόνια, και δεν θα σφυριλατιόταν αν δεν είχε μεσα σε όλα αυτα ένα φίλτρο που μαλακωνε τα μέταλα και τα έκανε να τα πλάθεις αντι να τα σφυροκοπάς. Δεν ξέρω τι μέταλο είναι αυτό, όμως σπαθί σαν και αυτό δεν υπάρχει άλλο. Μόλις η μορφή και η κόψη του έγινε όπως την ήθελε, έσβησε την καυτή λάμα με αίμα απο τις φλέβες του. Το σπαθί απορρόφησε ένα κομάτι του Tellamor την ημέρα εκείνη. Δύο μέρες έκανε να ξεκοκκινίσει και μόλις ήταν έτοιμο, ο Tellamor το έπιασε στα χέρια του και εκείνο τυλίχτηκε στις φλόγες. Κάθε φορά που το γράπωνε εκείνο θυμωνε και πετούσε τη φωτιά του καμινιου. Όμως εκτός απο την άγρια ψυχή του Tellamor το σπαθί απορόφησε και την καλοσύνη της καρδιάς του. Στα χέρια καλόκαρδων ανθρώπων ήταν πανάλαφρο, στα χέρια αδίστακτων και κακών ασήκωτο. Ποτε μα ποτέ το σπαθί δεν αποχωρήστηκε τον ιδιοκτήτη του. Ήταν σα να μην ήθελε κι όλας, ηταν σαν να είχε το σπαθί μια δική του θέληση, και πάντα ακολούθούσε τον Tellamor πισω στην πλάτη του, χωρίς να χρειαζόταν θήκη. Απλά ακολουθούσε σε απόσταση μιας παλάμης απο την πλάτη του, σα να ήταν μέσα σε θήκη. Αργότερα ιερείς του Ερου το μάγεψαν για δευτερη φορά, μετατρέποντας το σε ιερή λεπίδα του θεού. Στα χέρια ενός ιερού πολεμιστή τον προστάτευε απο καθε τι κακό. Ο Tellamor με αυτό το σπαθί έμοιαζε με ανίκητη δυναμή του καλού. Όταν πολεμούσε, το κούναγε με τέτοια τρομακτική ταχύτητα που έμοιαζε με καταιγίδα φωτιάς στο πεδίο της μάχης.
Έκοψε ένα κοματάκι τυρί και το μάσησε και αυτό με μεράκι.
-Ευτυχώς γνωρίζω που είναι το σπαθί, είπε.
Ο Danzel σηκώθηκε απο την καρέκλα.
-Τό χεις εδώ, ρωτησε?
-Όχι, αποκρήθηκε η βασίλισσα. Αλλα ξέρω που είναι. Το βράδυ που ο δράκος έμεινε κατακοιτος, ο Beren έπιασε το σπαθί απο το χώμα, το έσ


Έχει επεξεργασθεί από τον/την pounentis στις Σαβ Οκτ 29, 2011 5:22 am, 1 φορά
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
pounentis
Στρουμφοκοινωνικός
Στρουμφοκοινωνικός
pounentis

Αριθμός μηνυμάτων : 572
Join date : 08/02/2011

Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ.   Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Icon_minitimeΣαβ Οκτ 29, 2011 5:16 am

Έκοψε ένα κοματάκι τυρί και το μάσησε και αυτό με μεράκι.
-Ευτυχώς γνωρίζω που είναι το σπαθί, είπε.
Ο Danzel σηκώθηκε απο την καρέκλα.
-Τό χεις εδώ, ρωτησε?
-Όχι, αποκρήθηκε η βασίλισσα. Αλλα ξέρω που είναι. Το βράδυ που ο δράκος έμεινε κατακοιτος, ο Beren έπιασε το σπαθί απο το χώμα, το έσυρε με δυσκολία μέχρι το δράκο, και το έδεσε στο ποδάρι του σφιχτά με δέρμα. Το ίδιο έκανε και με την πανοπλία του. Ο δράκος τα πήρε όλα μαζί του μόλις άνοιξε τα φτερά του...

ΝΤΑΝ! Ακούστηκε η καμπάνα της αυλής.
-Ώπ, πάνω στην ώρα, είπε η βασίλισσα. Το φαί είναι έτοιμο. Ελα, πάμε στην τραπεζαρία, και σηκώθηκε.
Ο Danzel ρούφηξε το κρασί που είχε απομείνει. Είχε τρελή πείνα, τον είχε πειράξει και το κοκκινέλι στο στομάχι μιας και δεν είχε συνηθήσει στο πιώμα. Με χαρά θα διέκοπτε την συζήτηση για να φάει. Περπάτησαν και οι δύο προς τα έξω.
-Δηλαδή κυρά μου, της είπε καθως περπατούσαν στο πλακόστρωτο, για να βρώ το σπαθί πρέπει να βρώ το δράκο.
-Δηλαδή παιδί μου, απάντησε η βασίλισσα, το αποφάσισες να πάς να βρείς το σπαθί?
-Θα το ήθελα πολύ να εκπληρώσω την επιθυμία του πατέρα μου, απάντησε εκείνος.
Μπήκαν στην τραπεζαρία. Ο μουσάτος ήταν ήδη εκεί, καθισμένος στο τραπέζι με ενα ανοιχτό βιβλίο μπροστά του, χαμένος σε αυτά που διάβαζε. Μόλις αντιλήφθηκε τη βασίλισσα εκλεισε το παχυ βιβλίο, σηκώθηκε και άρχισε παλι τις υποκλίσεις.
-Ας καθίσουμε να φάμε, είπε η βασίλισσα.
Το τραπέζι ήταν ήδη στρωμένο. Καλομαγειρεμένο κοτόπουλο με ρυζάκι, τομάτες, ραπανάκια, χυμό ροδάκινο, σάλτσα δυόσμου, φρεσκοψημένο ψωμάκι, γλυκό και φρούτο για το τέλος. Τόσο πλούσιο τραπέζι δεν είχε ξαναδεί ο Danzel στη ζωή του.
-Δύσκολη αρχή διάλεξες αγόρι μου, είπε η βασίλισσα. Πως θα βρείς εναν δράκο χαμένο είκοσι χρόνια, που ποτέ κανένας δεν είδε ούτε άκουσε που βρίσκετε. Να μην συζητήσουμε για το γεγονός οτι οι βόρειες περιοχές είναι κατοικημένες απο τον εχθρό.
-Πρέπει να προσπαθήσω, είπε εκείνος.
Ο μουσάτος πήρε το λόγο.
-Ίσως να μπορώ να σας βοηθήσω,είπε ξεροκαταπίνοντας τη μπουκιά του βιαστικά για να μιλήσει. Εχω ακούσει για κάποιον ο οποίος έχει ταλέντο στο να ανακαλύπτει χαμένους θησαυρούς. Δεν ξέρω ούτε πως τον λένε, ούτε που βρίσκετε αλλα θα βάλω τους πληροφοριοδότες μου να ψάξουν. Φήμες λένε πως έχει ανακλύψει αρχαία έγραφα που οι μεγάλοι μάγοι αφιέρωσαν τη ζωή τους για να βρούν και δεν τα κατάφεραν. Θα κοιτάξω να έρθω σε επαφή μαζί του αν θέλει ο νεαρός.
-Και βέβαια θέλω, απάντησε ο Danzel.
-Αγόρι μου, τον διέκοψε η βασίλισσα, αυτό σημαίνει οτι θα αποβληθείς απο την ακαδημία. Η αποστολή αυτή θα πάρει καιρό, και άν γυρίσεις θα γυρίσεις σε ακαθόριστο χρόνο. Δεν δέχετε κατι τέτοιο το τάγμα.
-Αν μου δώσεις την ευλογία σου κυρά μου δε με νοιάζει το τάγμα. Αρκεί να έχω την άδεια απο εσένα να φυγω απο το τάγμα, και άν γυρίσω σου ορκίζομαι να γυρίσω πισω με ένα κειμήλιο για την πόλη μας.
-Αφού θέλεις έτσι, έτσι θα γίνει, είπε η βασίλισσα και συνέχισε το φαί της.
Ο Danzel έμεινε με απορία. Δεν μίλησε άλλο, παρα συνέχισε το φαί του. Άραγε αυτό σημαίνει οτι θα του δώσει άδεια να φύγει?






Αφού τελείωσαν και οι τρείς το φαί η βασίλισσα σηκώθηκε. Κάλεσε κοντά της τον φρουρό και του ψυθίρισε κάποια λόγια στο αυτί. Επειτα έκανε προς την έξοδο και φωναξε χωρίς να γυρίσει πίσω να κοιτάξει τους άλλους δύο.
-Σε μισή ώρα να είστε και οι δύο στην αίθουσα του θρόνου.
Η φωνή της ήταν σοβαρή και η προσταγή απόλυτη.
Ο Danzel κοίταξε το μουσάτο με απορία σα να του έλεγε ‘τι να σημαίνουν όλα αυτά’. Εκείνος αντιλήφθηκε την έκφραση του και τον διαβεβαίωσε.
-Μην ανησυχείς γιέ μου. Θα τον βρούμε αυτόν που θα σε βοηθήσει.
O Danzel σηκώθηκε απο το τραπέζι, σκούπισε το στόμα του στο τραπεζομάντηλο όπως είχε συνηθήσει. Τωρα που έλειπε η βασίλισσα δεν τον ενδιέφεραν οι τυπικούρες. Περπάτησε, βγήκε έξω και έκατσε για λίγο σε ένα παγκάκι. Σιγά σιγά κόσμος περνούσε απο μπροστά του και κατευθύνοταν προς την αίθουσα του θρόνου. Σε λίγο όλος ο πληθυσμός του παλατιού ήταν συγκεντρωμένος στην αίθουσα εκτός απο τους φρουρούς που φυλούσαν το παλάτι. Ο Danzel σηκώθηκε και περπάτησε κι αυτός. Μπήκε στην αίθουσα η οποία ήταν γεμάτη ανθρώπους που είχαν πιάσει κουβεντολόι και επικρατούσε φασαρία. Περασαν δυο-τρία-πέντε λεπτά και μπήκε η βασίλισσα με τον αρχιστράτηγο και τον αρχιερέα. Η οχλαγωγία κόπηκε μαχαίρι, όλοι σηκωθηκαν όρθιοι και οι στρατιωτικοί στάθηκαν προσοχή. Η βασίλισσα στάθηκε μπροστά απο το θρόνο. Δίπλα της οι δύο κεφαλές του Athas.
-Danzel γιε του Tellamor, φωναξε, πλησίασε κοντά.
Ο Danzel αναρωτήθηκε για μια στιγμή και μετά κατάλαβε πως λέει γι αυτόν. Παραμέρισε τον κόσμο και περπάτησε μπροστά στη βασίλισσα.
-Γονάτισε, τον πρόσταξε, και ο Danzel βιάστηκε να υπακούσει.
Η βασίλισσα τράβηξε το σπαθί της, το ακούμπησε στον ώμο του και φωναξε.
-Τον όρκο που πήρες μπροστά μου πριν απο λιγη ώρα, φωναξε τον εδω, να τον ακούσουν όλοι.
Ο Danzel σηκωσε το κεφάλι και είπε.
-Αν έχω την άδεια και την ευλογία σου να φυγω απο το τάγμα, ορκίζομαι να γυρίσω με ένα κειμήλιο για την πόλη μας.
-Ενόπιων των ευγενών του παλατιού, του αρχιερέα και του αρχιστράτηγου του Arrowind, σε επιφορτίζω με την αποστολή να ψάξεις να βρείς το ξίφος του Tellamor και να το επιστρέψεις στο παλάτι. Ας είναι αυτοί οι μάρτυρες του όρκου σου. Σήκω.
Ο Danzel υπάκουσε και πάλι. Η βασίλισσα συνέχισε.
-Γραμματικέ, γραφε! Ο στρατός του Athas εχει την υποχρέωση να ενισχύσει την αποστολή με όποιο τρόπο μπορεί καθότι είναι αποστολή δοσμένη απευθείας απο το παλάτι. Η αποστολή σημειώνετε ως ‘άκρως απόρρητη’ και οποιαδήποτε διαρροή πληροφοριών τιμωρείτε με την εσχάτη των ποινών. Οι διοικήσεις της εκκλησίας, των βιβλιοθηκών, του αστεροσκοπείου, του σταύλου και του βασιλικού χυτηρίου παρακαλούνται να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους για την επιτυχία της αποστολής. Φερτε βουλοκέρι και φλόγα!
Τα λόγια της γραφτηκαν απο τον γραμματικό του παλατιού. Η βασίλισσα έσταξε βουλοκέρι πάνω στον πάπυρο και πάτησε τη βασιλική βούλα πάνω. Δίπλωσε το χαρτί και το έδωσε στον Danzel.
-Ο λαός του Athas θα αποκτήσει άλλη εμπιστοσύνη οταν θα δεί το ξίφος του Tellamor, είπε, γι αυτό και θέλω να ριξω βάρος σε αυτην την αποστολή. Δεν μας ενδιαφέρει το ξίφος ως ξίφος αλλα αυτό που αντιπροσωπευει στη συνειδειση του κάθε συμπολίτη μας.
Και γυρίζοντας προς τον Danzel φώναξε:
-Άξιος!
-Άξιος, είπε με μια φωνή το πλήθος που παρέστεκε, εκτός απο τον μουσάτο, που τρίβοντας το μούσι του είπε με σιγανή φωνή:
-Θα τον βρούμε...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
aman
Στρουμφοspammer
Στρουμφοspammer
aman

Αριθμός μηνυμάτων : 3647
Join date : 26/06/2009
Ηλικία : 56
Τόπος : αθηνα

Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ.   Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Icon_minitimeΚυρ Οκτ 30, 2011 8:36 am

πολυ ωραιο,παρα πολυ ωραιο και δεν το λεω απο ευγενια για τον κοπο που εκανες.πραγματικα ειναι ωραιο.το περιγραφεις ολοζωντανα.σα να βλεπω ταινια.
αντε βαλε το παρακατω.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Camilo13
Admin
Camilo13

Αριθμός μηνυμάτων : 3743
Join date : 06/05/2009
Ηλικία : 32

Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ.   Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Icon_minitimeΚυρ Οκτ 30, 2011 11:33 am

kalogrammeno.
Tha mou arese na evlepa perisoteres
''prototupies'' tou stil tou arxonta asriel tou theristi.
kai oxi ta klassika kai ta idia kai ta idia tis ''epikis'' logotexnias.


keep going, perimeno synexeia
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://smurfs-blog.com
pounentis
Στρουμφοκοινωνικός
Στρουμφοκοινωνικός
pounentis

Αριθμός μηνυμάτων : 572
Join date : 08/02/2011

Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ.   Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Icon_minitimeΚυρ Οκτ 30, 2011 2:00 pm

Δεν υπάρχει συνέχεια. Το υπόλοιπο περιμένει να παιχτεί σε session, και τα session είναι μαλακια να τα γράφεις γιατι καταλήγεις με κάτι σαν αυτο:

Ο Danzel ξεκοιλιασε 12 όρκ, μόνο και μόνο γιατι ήταν κωλόφαρδος στο ζάρι και έφερνε συνέχεια απο 17 και πάνω, και γιατι για χάρη του campain ο DM δεν έπρεπε να τον σκοτωσει. Θα φάει όμως πολύ μείωση xp για να μάθει να φέρεται. Στην άλλη μεριά της μάχης, ο roufaton ο μάγος έτρεχε να σωθεί, ενω ο poustradin ο assasin προσπαθούσε να πείσει το όρκ να πατήσει πάνω στην spike trap που έστησε εδω και ώρα πρίν τη μάχη. Ήταν η πρώτη φορά που κατάφερε να στησει την παγίδα και ήταν τόσο χαρούμενος που ήθελε σωνει και καλά να δεί ενα όρκ καρφωμένο πάνω της.
ΚΛΑΚ!
Ακούστηκε ο δυνατός ήχος της παγίδας. Τωρα ο poustradin χρωστα κάποιες εξηγήσεις στον roufaton...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Camilo13
Admin
Camilo13

Αριθμός μηνυμάτων : 3743
Join date : 06/05/2009
Ηλικία : 32

Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ.   Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Icon_minitimeΚυρ Οκτ 30, 2011 6:43 pm

xexeexe
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://smurfs-blog.com
aman
Στρουμφοspammer
Στρουμφοspammer
aman

Αριθμός μηνυμάτων : 3647
Join date : 26/06/2009
Ηλικία : 56
Τόπος : αθηνα

Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ.   Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Icon_minitimeΚυρ Οκτ 30, 2011 11:19 pm

o.k.
αμα θελησεις παντως να το κανεις εικονογραφημενο.εδω ειμαι.
[img]Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. JXnP2[/img]
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
pounentis
Στρουμφοκοινωνικός
Στρουμφοκοινωνικός
pounentis

Αριθμός μηνυμάτων : 572
Join date : 08/02/2011

Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ.   Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Icon_minitimeΠεμ Νοε 03, 2011 12:20 am

Camilo13 έγραψε:
kalogrammeno.
Tha mou arese na evlepa perisoteres
''prototupies'' tou stil tou arxonta asriel tou theristi.
kai oxi ta klassika kai ta idia kai ta idia tis ''epikis'' logotexnias.


keep going, perimeno synexeia

Μισό λεφτό καμίλο γιατι εδω χρειάζομαι τα φωτα σου. Τι εννοείς, οτι σου άρεσε σε σχέση με άλλα fantasy που εχεις διαβάσει ή οτι μετα το σημείο με το θεριστή κυλήστηκε στις λάσπες του κοινού επικουρικου fantasy? δεν μπορώ να κρίνω γιατι δεν έχω διαβάσει ποτε μου τετοιο είδος, και κάθε καλή και κακή κριτική (ειδικά κακή) είναι ενα κι ενα για μένα να δω τι αρέσει στο κοινό. Θελω κριτική, χωρίς ενδοιασμούς γιατι δεν παρεξηγούμαι, απο όποιον γουστάρει να την κάνει.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Camilo13
Admin
Camilo13

Αριθμός μηνυμάτων : 3743
Join date : 06/05/2009
Ηλικία : 32

Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ.   Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ. Icon_minitimeΣαβ Μάης 19, 2012 10:37 pm

εδ'ω γιατί δεν έχω απαντήσει άραγε??
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://smurfs-blog.com
 
Πως γίνηκαν τα πράματα ΙΙ.
Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
 :: Ότι να ναι-
Μετάβαση σε: